"İnsan Olmanın Yükü"
İnsan olmak kolay değil,
Bir kalbi taşımak mesela,
Sadece göğsünde değil
Başkasının sızısında da atacak bir kalbi…
Bir selamın ağırlığını bilmek gerekir önce,
Göz göze gelince kaçmamak,
Bir “nasılsın?” sorusunu
Gerçekten cevaplamaya cesaret etmek.
İnsan olmak;
Kırmadan konuşabilmektir,
Haklıyken bile incitmemektir,
Susmanın bazen en yüksek ses olduğunu bilmektir.
Bir annenin duasında saklıdır insanlık,
Bir babanın nasırlı ellerinde,
Bir çocuğun gözyaşında,
Ve affetmeyi seçen bir yürekte…
İlişkiler;
Pamuk ipliğine değil,
Vicdan ipliğine bağlıdır aslında.
Koparan söz değil,
Söylenmeyen sevgidir çoğu zaman.
Bir dostu yarı yolda bırakmamak,
Menfaatle değil, merhametle yürümek,
Kalabalıkta alkış aramak yerine
Yalnızlıkta doğru kalabilmek…
İnsan olmak;
Herkes giderken kalabilmektir bazen,
Herkes susarken konuşmak,
Herkes bağırırken alçak sesle hakikati söylemek…
Bir hatayı kabul etmek mesela,
“Özür dilerim” diyebilmek,
Gururu cebine koyup
Kalbini masaya bırakabilmek.
İnsan ilişkileri
Bir aynadır aslında;
Ne verirsen onu görürsün,
Ne saklarsan onunla sınanırsın.
Sevgi;
Sadece güzel günlerde değil,
En çirkin anlarda bile
Birinin yanında kalabilmektir.
Küsmek kolaydır,
Silmek kolay,
Unutmak belki en kolayı…
Ama tamir etmek,
İşte insanlık orada başlar.
Bir sofrayı paylaşmak,
Bir yükü omuzlamak,
Bir sırra sadık kalmak,
Ve bir kalbe ihanet etmemek…
İnsan olmak;
Gölge olmamak karanlığa,
Işık olabilmektir bir başkasının yoluna.
Bir düşeni kaldırmak,
Bir kırılanı onarmak,
Bir yalnızın yanına oturmak…
Çünkü hayat dediğin
Kısa bir yolculuk,
Yan yana yürüyebildiklerin kadar anlamlı.
Ve gün gelir,
Adın değil yaptıkların konuşur.
Kırdığın kalpler değil,
Onardıkların hatırlanır.
İnsan olmak;
Nefes almak değil sadece,
Bir başka nefese değer katabilmektir.
Ve en sonunda
Aynaya baktığında
Vicdanınla tokalaşabiliyorsan
İşte o zaman
Gerçekten
İnsan olmuşsundur.
Sezgin Demir