-Bir Gün Geçer Diye...
Bir gün geçer dediler, Meğer geçen zamanmış, İnsan değil.
Evde aynı sandalye duruyor, Pencere aynı sokağa bakıyor, Çay yine aynı buharı bırakıyor havaya. Değişen yalnızca, Adını içimden seslenmeyişim.
Eskiden akşam olunca Birini anlatırdı gökyüzü. Şimdi karanlık geliyor sadece, Hiç kimseyi yanında getirmeden.
Ben senden sonra Yalnızlığı öğrenmedim. Yalnızlığın sesini öğrendim. Gece yarısı çalışan bir saat, Rüzgârın pencereye dokunuşu, Uzaktan geçen trenin hüznü... Hepsinin ayrı bir dili varmış meğer.
İnsan, Birini unutunca değil, Onu hatırlatan şeyler azalınca iyileşiyormuş.
Bugün çiçekleri suladım. Eski kitapların tozunu aldım. Yarım bıraktığım bir şiirin Son dizesini yazdım.
Anladım ki, Hayat kimse için durmuyor. Ama bazen, İnsan durmuş gibi yaşıyor.
Şimdi usulca yürümeyi öğreniyorum yeniden. Ne senden kaçıyorum, Ne sana dönüyorum.
Sadece... Kendime varmaya çalışıyorum.
Sezgin DEMİR
Gazeteci Köşe Yazarı