”YARIM KALAN BİR ANADOLU TÜRKÜSÜ"
Dağlara yaslanmış bir Anadolu akşamında,
Sessizce yürüyordu Muhsin Yazıcıoğlu…
Yüzünde memleket yorgunluğu,
Yüreğinde yetim kalmış insanların sesi vardı.
O, sadece bir isim değildi aslında…
Bir dost meclisinin sıcak çayı,
Bir annenin duası,
Bir garibin omzundaki eldi.
Muhsin Yazıcıoğlu derdi ki;
“İnsan önce insan kalmalı…”
Çünkü dünya dediğin;
Bir rüzgâr kadar kısa,
Bir nefes kadar misafirdi.
Dostluğu menfaat bilmedi hiç,
Kardeşliği slogan yapmadı.
Bir ekmeği bölüşmeyi,
Bir yarayı birlikte sarmayı öğrendi Anadolu’dan.
Kalabalıklar içinde yalnız kaldığı da oldu,
Ama hiçbir zaman eğmedi başını.
Çünkü bazı adamlar kaybetse bile
Duruşundan vazgeçmezdi.
Kar altında kalan bir helikopter değil yalnızca,
Bir milletin içindeki samimiyet duygusuydu sanki…
Ve ardından milyonlarca insan
Bir liderden çok,
Bir ağabeyini uğurladı gözyaşlarıyla…
Şimdi hangi dağa baksak
Bir hüzün çöker memleketin üstüne.
Çünkü bazı insanlar ölünce
Toprak sessizleşir biraz…
Ve hâlâ bir yerlerde
Muhsin Yazıcıoğlu’nun adı geçince,
İnsanların aklına önce siyaset değil;
Adamlık gelir…
Sezgin DEMİR
Gazeteci Köşe Yazarı