GİDENLERDEN SONRA
GİDENLERDEN SONRA
Giden, kapıyı çekip gitmiyor yalnız.
Bir bardak masada kalıyor, Bir sessizhlik odaların içinde, Bir de insanın kendine söyleyemediği Birkaç cümle...
Sonra zaman geçiyor diyorlar.
Geçiyor elbet. Sabah oluyor, Akşam oluyor, Mevsimler usulca değişiyor.
Ama bazı eksiklikler, Takvim yapraklarına aldırmıyor.
Bir gün, Adını anmadan da yaşayabildiğimi fark ettim.
İşte o gün anladım; Unutmak başka şeymiş, Acının sesinin kısılması başka.
Artık pencereleri açıyorum. Çayın buharını izliyorum. Sokaktan geçen çocukların sesine Kulak veriyorum.
Hayat, Kimseyi beklemiyor.
Ve insan, En çok da kendini ihmal edince Yaralanıyormuş.
Şimdi geriye dönüp Kim haklıydı diye sormuyorum.
Çünkü bazı ayrılıklar, Kazananı olmayan Uzun bir yolculuk gibi.
Yine de biliyorum;
Bir gün, İçimdeki bütün kırgınlıklar Toprağa düşen yapraklar gibi Sessizce yerini bulacak.
Ben de, Kimseye kırgın olmadan, Kimseyi suçlamadan, Yoluma devam edeceğim.
Çünkü bazen, Bir insanı değil, Eski hâlini uğurluyor insan.
Sezgin DEMİR
Gazeteci Köşe Yazarı
