GÖZÜN AYDIN!

Kalp gözüyle bakan herkes hemen anlar,

Hesapsız ve kitapsızca bir zamanlar,

Ektiğin tohum ve diktiğin fidanlar,

Çalı, pıtrak, diken oldu gözün aydın!

Düşmanca kovaladı yıllar yılları,

Meyve verdi bütün başak ve dalları,

İçine düştüğümüz bütün hâlleri,

Cümle âlem benden bildi gözün aydın!

Boy boy oldu attığın süslü kazıklar,

Parmakları çürüttü paslı yüzükler,

Kalbime derince attığın çizikler,

Rûhumu kanattı deldi gözün aydın!

Bu adam, hiç üzmemen gereken kuldu,

Sırt verecek dağ ve sarılacak koldu,

Ardın sıra yıllarca boşuna yeldi,

Aşktan ve sevdâdan yıldı gözün aydın!

Deli gibi seven benim gibi yâri,

Boynu bükük bıraktığın günden beri,

Beden sarâyı, gönül köşkünden geri,

Vîrâne bir enkaz kaldı gözün aydın!

Gün yüzü görmedim hiç, kana boğuldum,

Kimseye yem olacak biri değildim,

Bir kurban gibi parça parça dağıldım,

Sırtlanlar payını aldı gözün aydın!

Kader, fırsatı altın tepside verdi,

Ancak kalpsizler bu fırsatı teperdi,

Hepi topu bir ömürlük vakit vardı,

Biraz önce süre doldu gözün aydın!

Bu fırsattan sırtlanlar payını almış,

Dedim ya bize verilen süre dolmuş,

Bu imkânsız aşk rûz-i mahşere kalmış,

Biraz önce haber geldi gözün aydın!

Bir ân bile sensizlik, zorların zoru,

Doldurmadı hiç kimse ayrılan yeri,

Sen gittiğin yolda sağlıcakla yürü,

Seni seven yârin öldü gözün aydın!

Son ver, kavuşma duâ ve niyâzına,

Gerek kalmadı artık “evet!” sözüne,

Melekler durdu cenâze namâzına,

Gözyaşı içinde kıldı gözün aydın!

Ufuk, içten dışa baştan sona yandı,

Köşe bucak yedi iklim seni andı,

Gücü bu kadardı, bu kadar dayandı,

Kendini mezarda buldu gözün aydın!

NOTLAR: