Köşe Yazısı

ŞİİR VE ŞAİR: KİLİT VE ANAHTAR

UFUK ERDEM
UFUK ERDEM
940 3 dk 0

Kadın, zengin kocasının koluna girmiş vaziyette; fakîr olduğu için evlenmediği, ancak zamanla meşhûr olup konferanslar düzenleyen şâirin konferansına gider.

Şâir de şiirler de çok etkileyicidir.

Konferans bitince kadın kocasıyla birlikte, şâirin lobiye çıkmasını bekler.

Aslında kadının amacı:

-Bakın bakın: Ben nasıl bir kadınım; ben, nelere kâdirim!

Tafrasıyla; "zengin kocası"nı şâire ve "şâir ettiği adam"ı da kocasına göstermektir.

Ama Mecnûn’un, “son sevdiği Leylâ”ya benzemekten fersah fersah uzak ve en az yüz level geride kalmış olan “ilk sevdiği Leylâ” ile yıllar sonra karşılaşıp da Leylâ “Bak ben geldim Mecnun, ben geldim!” diye kendini tanıtmaya çalıştığında:

-Sen Leylâ isen, benim Leylâm nerede?

Demesi gibi, kadın merhabâlaştığında şâir de bakar ve der ki:

-Siz de kimsiniz?

 

Hâlbuki şâirin: Yangını içinde; dumanı tepesinde; acısı, aklının köşesinde; adı dilinin ve aşkı da kaleminin ucundadır yıllardır!

Aslında: Açılacak onlarca saklı kutu, söylenecek tonlarca haklı söz ve sorulacak binlerce liralık yüklü bir hesap vardır; ama, bilerek tanımamazlıktan gelir.

Kadın, şâirin kendisini tanımamasına şaşırır ve bir o kadar da hayal kırıklığı yaşar.

Bu durumdan alınmış ve gocunmuş vaziyette; ancak, bozuntuya da vermeden şâire der ki:

-Tanımadın mı; ben, seni şâir yapan kadın! Ben, seni şâir yapan kadın!

Şâir için tam da butona basma ve final vakti gelmiştir, der ki:

-Mârifet sende olsaydı, şimdi bu şiirleri kolundaki adam yazardı!

Gerçekten: endâm aynı endam, kadın aynı kadın; kedi burada ise, et nerede?

Kadın, burun kıvırmak ve şâiri terk edip gitmekle gerçekten ayıp etmiştir.

Ama, aslında şâir; o meşhur şiirlerin “esin kaynağı” ve “esas sâhibi” olan kadına lâf dokundurmakla ve onu iğnelemekle, o da ona haksızlık etmiş ve onu incitmiştir.

Ve aslında, o kadına kesin bir şükran ve minnet borçludur.

Çünkü, mücevher dolu hazîne kapısının kilidini: Hazînenin kokusunu alıp, ışıltısını hissedip ve şıngırtısını duyup da envâî çeşit “maymuncuk” la kilidi defâlarca zorlayan yüzlerce çilingir içinde, tek o kadının “anahtar”ı açmıştır.

Şâirin ve her ne kadar anahtarı sâdece şâirin hazîne kapısının kilidine uysa ve başka kilitleri açamasa da “görünüşünün kalıbı”na uymadığı ortaya çıkan bu kadının iş birliğiyle: Oldukça sâde ve gösterişten uzak, büyük bir iffet ve utanma duygusu içinde, kalp çarpıntısı ve terlemeler eşliğinde yapılan bu açılış; envâî çeşitte ve göz alıcı ışıltılara sâhip olan bütün mücevherlerin deste deste ve beste beste ortalığa saçılmasına, kulağı duyan ve kalbi hisseden binlerce insânın takıp takıştırmasına ve süslenmesine vesîle olmuştur.

Ve küstüğü o kadın kilidi açıncaya kadar; şâir, içinde saklanmış hazînenin farkında bile değildir.

Eğer şâir içindeki hazînenin farkında olsaydı, hazînenin kapısı o kadınla karşılaşmadan daha önce açılmalıydı, değil mi?

Demem o ki cancağızım:

-İyi güzel de; kâğıt, kalem ve mürekkep kıtlığı mı vardı, daha önce neden şiir yazmadın ki?

Diye sorulacak olursa şâire, bir “darb-ı mesel: atasözü” ile îzâhı çok basittir:

-Beni çok konuşturma, şiir yazmaya lâyık olan vaadı da biz mi yazmadık Nazmiyeh?

-Kilidin anahtarı vaadı da biz mi yuttuk Nazmiyeh?

-İşte kilit, aç kapıyı bezirgânbaşı!

        


UFUK ERDEM
UFUK ERDEM

[email protected] · Makale sayısı: 248

Bu Yazıyı Paylaş