ŞİİR VE ŞÂİR: ŞİİR, ERKEĞE HAK AMA KADINA YASAKTIR! - 3
ŞİİR, ERKEĞE HAK AMA KADINA YASAKTIR! - 3
Yazdığı şiirleri toplum önünde okuma cesâreti gösteremeyen utangaç erkek şâirin durumu karışıktır:
*Eğer utangaç şâir ilk sevdiği kadınla evlenmişse, sevdiği kadının bu şiirlerin birçoğundan zâten haberi vardır.
Utangaç şâir bey ile “müşâîr: şâir eden” hanımefendi haftada bir diz dize, mutlu ve mes’ut bir şekilde “şiir hatimleri” indirip sevâbını diğer şâir ve müşâirlerin ruhlarına ve ruhâniyetlerine hediye ederler.
*Eğer utangaç şâir bey ilk sevdiği kadınla değil de başka bir kadınla evlenmişse:
-Utangaçşâir bey; âile saâdetinin devâmını sağlamak açısından, evlilik öncesi yazdığı şiirleri yok etmek veyâ saklamak zorundadır.
-Utangaç şâir bey evlilik öncesi şiirleri yok ettiyse, ne âlâ: İşler yolunda gidecek, çoluk çocuğa karışacak; belki de Abdurrahim Karakoç’un Mihribân’a dediği gibi, yıllar geçtikçe ve çol çocuğa karıştıkça şâirimiz ilk sevdiği kadını unutacaktır (mı acabâ?)!
-Utangaç şâir bey şiirleri yok etmedi de “ne olur, ne olmaz; belki bir gün ...” hesâbıyla sakladıysa; er ya da geç şiirler mevcût eşi tarafından yakalanacak, çarşı pazar karışacak ve tezgâhlar devrilecek demektir.
Çünkü şiirler, açığa çıkma tehlikesiyle karşı karşıyadır. Şiirler açığa çıktığındaysa, bu şiirler; bir mıntıka temizliği kapsamında eşi eliyle veyâ gözyaşları içinde utangaç şâirin bizzat kendi elleriyle yakılacaktır, yaktırılacaktır.
Ayrıca utangaç şâir bey, dul kalıncaya ya da ölünceye kadar da o şiirlerin hesâbını vermekle meşgûl olacaktır.
Gelelim cesur şâir beye.
Yazdığı şiirleri toplum önünde okuma cesâreti gösterebilen cesûr erkek şâirin durumu da çok karışıktır:
*Eğer cesur şâir bey törelenmekten kurtulup ilk sevdiği kadınla evlendiyse, utangaç şâir ile aynı durumdadır: Müşâir kadın, şiirlerin birçoğundan haberdardır.
Cesur şâir bey ile “müşâîr: şâir eden” hanımefendi haftada bir diz dize, mutlu ve mes’ut bir şekilde “şiir hatimleri” indirip sevâbını diğer şâir ve müşâirlerin ruhlarına ve ruhâniyetlerine hediye ederler.
Ama bu arada; cesur şâir beyin, sevdiği kadına ilk deklare ettiği şiirden önce yazdığı şiirler varsa, bu şiirlerin de sevdiği kadın için yazıldığına dâir bir têyidleşme süreci yaşanacağı kesindir.
*Cesur şâir bey, ilk sevdiği kadından başka bir kadın ile evlenmişse, şâir; ilk kadınla şâir arasında olan bitenden haberdâr olan, olan biteni kabûl etmiş anlayışlı ve saygılı bir diğer kadınla evlenmiştir.
Utangaç ya da cesur şâirin evlendiği kadın “ilk sevilen: tek sevilen” olmayan bir kadın ise, söz konusu kadın oldukça şanssızdır:
*Bu kadın, şâir ile şâirin ilk sevdiği kadın arasında olan biteni bilmeyen ya da kabûl eden bir kadın olsa da olmasa da: Aslında gerçek hayatta “bile bile, göz göre göre” ikinci hattâ üçüncü eş olmayı kabûl eden kuma kadınlar gibi, bir şâirin gönlündeki kadına kuma gitmiş “kuma kadın” ve şâirin “üvey eş”idir.
*Söz konusu kuma kadın / üvey eş: Yatak odası dâhil evin dilediği odasına dilediği zaman ve dilediği şekilde girip çıkmakta serbest de olsa; hattâ, evin tapusu üstüne yapılmış da olsa; şâir bu kadına vefâ, ilgi ve saygıyı eksik etmese de; kuma kadının / üvey eşin, şâirin “gönül tapusu”nu devir alması ve “gönül odası”na girmesi neredeyse mümkün değildir.
O nedenledir ki, şâir ilk sevdiği kadın için bir ömür boyu “açılan tek gülüsün sen bu bağın!” demiştir.
*Muhtemelen çok az sayıda kadın:
-Şâirin gönül tapusunu devir alma ve tescîl etmeyi,
-Şâirin gönül odasına girmeyi,
-Gönül odasında kendisi için “ayakkabıdaki çakıl taşı”, “yoldaki çalı / diken”, “diş arasındaki et”, “atılması gereken çöp ve lüzumsuz eşyâ”, .. mesâbesinde olan bu varlığa yönelik sıkı bir “mıntıka temizliği” yapmayı başarmıştır!???
Bakmayın siz Karakoç’un Pâkize hanımla evlenmesine.. Mihribân’ı bilerek evlenen Pâkize hanım, Karakoç’un gönül odasına hiçbir zaman girememiştir!
Eğer Pâkize hanım Karakoç’un gönül odasına girmeyi başarıp mıntıka temizliği yapabilse ve kapıyı da arkasından kapatabilseydi, Karakoç: Bebeğin sütten kesilmesi gibi aşk şiirlerinden kesilir; devam maması ve ek gıdâ olarak vatan millet, Sakarya, doğa ve börtü böcek şiirlerine devâm ederdi!
Cesûr erkek şâir evlendikten sonra eşinden ilhâm alıp ve cesâret bulup şiir yazmaya başladıysa; her hâlükârda tehlikeli bir iş yapıyor ve tehlikeli sularda yüzüyor demektir.
Ne yazık ki, şâir ilk sevdiği kadınla evlenmiş olsa bile; “vallâhi de billâhi de ekmek Kur’ân çarpsın, iki gözüm önüme aksın ki; bu şiirleri senin için yazdım!” diye yemîn etse de bu yeminli beyân inandırıcılıktan hayli uzaktır.
Oldukça yüksek ve yıkıcı desibel altında söylenen “aslâ sana inanmıyorum; bu şiirleri başka bir kadın için yazdın! Söyle bana çabuk, beni kiminle aldatıyorsun?” sözleri eşliğinde şâirin dul kalma ihtimâli hayli yüksektir.
Kıskançlıktan mütevellid olsa gerek: “Benim tarzım değil!” dese, uyuyor ve okumuyor numarası yapsa bile; erkek şâirlerin hemen hemen hepsinin eşi, “Quo vadis: Where is he going: Eyne hüve yezhebü: Gidiş nereye / o nereye gidiyor?” hasebiyle, şâirin şiirlerinin tamâmını hem tersten hem de düzden okur.
Çok az erkek şâir, Yavuz Bülent Bakiler gibi karısı ile baş başa verip ve diz dize oturup şiiri düzenleme ya da Abdurrahim Karakoç gibi vefât edinceye kadar tahammül edilme şansına sâhiptir.
Hiç olmayacak şey de değil hani:
Kim bilir belki de: Şâirlerle evlenen kadınlar, “işte buldum, işte buldum; kadından, ruhtan ve aşktan anlayan ‘dört yapraklı erkek’i buldum!” mutluluğu içinde eşlerine sımsıkı sarılmış da diğer kadınlara acıyan gözlerle bakıyorlarken; diğer kadınlar, iki satır şiir karalayamayacak kadar duygusuz ve ruhsuz erkekle evlenmiş olmanın ıstırap ve ızdırâbını yaşıyordur!
Yazdığı şiirleri okuma cesâreti gösterebilen cesur ve evli kadın şâir, imrenilesi ya da acınası bir durumdadır:
*Evlenmeden önce şiir yazdıysa, kesinlikle ilk sevdiği erkekle evlenmiş demektir ve eşi o şiirlerin kendisine yazıldığından yüzde yüz emindir.
*Evlendikten sonra şiir yazmaya başladıysa; şiirlerin muhtevâsı nedeniyle kendisini, kocasının insaf ve anlayışına terk etmiş demektir.
Ya eşi o şiirlerin kendisine yazıldığından yüzde yüz emindir yâhut kadın şâir, ikinci şiirden îtibâren “hayırdır lan, neler oluyor burda; Ahmet de kim?” öfkesi eşliğinde erkek şiddetine mâruz kalmış “dul bir kadın” ya da “kara toprakların şâiri” olmuştur.
Bu yüzdendir ki; şâirlerin evliliği üstüne sâdece Şinasi’nin “Şâir Evlenmesi” adlı kitâbı varken, şâirlerin kavuşamamaları ya da ayrılıkları üzerine binlerce kitap vardır. (Bu kitapta da imamlar rüşvetçi sınıfında yer aldırılmıştır. İslâm’a saldırı çok eskilere dayanıyor demek ki!)
Bu sebepledir ki:
Leylâ’sı, Mihribân’ı, .. veyâ Ahmet’i, Mehmet’i, .. olan her kim varsa; evlenmeden önce muhâtabına söylemelidir ki, sonradan mes’ele çıkmasın!
NOTLAR:
Yazarın Diğer Yazıları
- MAL BİLDİRİMİ: BENİMKİ TAMAM DA ONUN MALINI BEN NERDEN BİLEYİM? - 3
- MAL BİLDİRİMİ: BENİMKİ TAMAM DA ONUN MALINI BEN NERDEN BİLEYİM? - 2
- MAL BİLDİRİMİ: BENİMKİ TAMAM DA ONUN MALINI BEN NERDEN BİLEYİM? - 1
- HEY SEN, 431 MÜNDEMİÇ; AYAĞA KALK!
- KADINLAR HÂRİKALAŞTIKÇA, MECBÛREN NÛRÎLEŞEN ERKEKLER: TEŞHİR - 13
- KADINLAR HÂRİKALAŞTIKÇA, MECBÛREN NÛRÎLEŞEN ERKEKLER: TEŞHİR - 12
- KADINLAR HÂRİKALAŞTIKÇA, MECBÛREN NÛRÎLEŞEN ERKEKLER: TEŞHİR - 11
- AMA SENİNKİ DE DÜPEDÜZ FONGUN SAYILIR! - 3
Yorumlar
- Abdulmuttalip Arslan
ALLAH RESULÜ A. S. V. ÜMMETİMİN İMTİHANI KADINLARDAN OLACAK. BUYURUYOR. BAŞKA SÖZE GEREK YOK SANIRIM
