İnsanlığın İçi
İNSANIN İÇİ
Ten bir harita yalnızca; rüzgârla çizilmiş yollar, terleyecek sınırlar.
Gerçek ev, göğsün altında atar: bir ritim, geçmişin yarası ve umutlu bir bekleyiş.
Kalp bir denizdir; düşünce kıyıya vurur, kabuğu açar.
Merhamet bir el feneridir — karanlığın içinde bir başka yüzü görmeye yarar.
Adalet, iki elin buluşmasıdır: biri sorar, diğeri cevap verirken titrer.
Hatıralar tohumdur, toprağı belleğe süreriz;
her tohum bir isim taşır, bir suç, bir af, bir şarkı.
İnsanın sesi, hatırladıkça çoğalır; yalnızlıkta ince bir şiire dönüşür.
Empati, başka bir bedenin ayak sesine kulak vermektir;
hayal gücü, o ayak sesini kendi avlusunda duyabilmektir.
Dil, kapılardır; sözcüklerse anahtar: kapıları açınca ortak bir oda doğar.
Beden gider; kemikler toprağa karışır ama fikirler göğe uzanır,
sevgi bir yıldız gibi sabit kalır; adalet ise güneş gibi aynı anda ısıtır ve yakar.
İnsanın özü, başkalarının gözlerinde kendini tanımasıdır—
görülmüş olmak, hesabı olmayan bir huzurdur.
Susmak da davranıştır; bazen suskunluk en adil sözdür.
Fakat eğer susmak kayıtsızlığa dönüştüyse, vicdanın sesi boğulur.
İnsan, her gün yeniden seçer: vicdan mı, menfaat mi; bağışlamak mı, unutmamak mı.
Bir el uzatıldığında bir dünya değişir; küçük bir jest, kaderleri harmanlar.
İşte insan, o uzanan elde kendini bulur: kırılgan, sorumlu, evrensel bir iz.
Ve her nefes, bir imza: yaşamak yalnızca solumak değil, anlamı yeniden yazmaktır.
— Sezgin Demir
“İnsan, başkasının dünyasında ev bulabildiği yerde gerçek olur.”
