Köşe Yazısı

Hayat ve farkındalık 3

Sezgin Demir
Sezgin Demir
40 3 dk
Annem evleneceğini söylediğinde 10 yaşındaydım.
Bu fikirden nefret ettim. Evimize aldığı bu adamdan nefret ettim.
Öz babam ben altı yaşımdayken bizi terk etti ama yine de geri dönmesini umdum.
Ve aniden bu mükemmel yabancı belirdi - gülümsüyor, sevilmeye çalışıyor.
Onunla aylardır konuşmadım. Bilmiyordum, edepsizce davrandım.
Annem ona bir şans vermemi istedi ama ben vermedim.
Babam değildi. Ve asla da olmayacak.

Ama yıllar geçti ve tamamen yanlış olduğumu anladım.
Bir babadan çok daha fazlası oldu

---

İlk yıllarda, Peter'ı uzak tutmak için her şeyi yaptım - adı buydu.
Benimle konuşmaya çalıştı, sessiz kaldım.
Bana çıkma teklif etti, reddettim.
Bana hediyeler veriyordu teşekkür etmedim.

Annem benim için ağlıyordu
Mutluluğunu mahvettiğimi söyledi
Ama umursamadım.
Gerçek babamı istedim.
Gitmiş ve bir daha asla geri aramamış bir baba.

---

Bir dönüm noktası ben on üç yaşımdayken oldu.
Sınıfımda bir çocuğa aşık oldum.
İlk aşk, her şey çok ciddi gözüküyordu.
Beni sinemaya davet etti ama annem yalnız gitmemi reddetti.
Dedi ki, "Sadece bir yetişkin sana eşlik ederse. " »

Gözyaşlarına boğuldum. Ayyy - on üç yaşında annemle sinemaya gidiyoruz!
Gerçek babamı aradım, gelmesi için yalvardım
Bana geleceğine söz verdi

Tiyatronun dışında bir saat onu bekledim.
Hiç gelmedi
Aramadı.
Özür dilemedi.
Çocuk gitti ve ben orada yalnız, alçakgönüllü ve gözyaşları içinde duruyorum.

Sonra bir araba üzerime çekti.
O Peter'dı.
Çıktı ve bana baktı ve dedi ki:
- Annen beni aradı. Burada olduğunu söyledi. Hadi eve gidelim.

Ağlayarak arabaya bindim
Peter yol boyunca hiçbir şey söylemedi.
Oraya vardığımızda motoru kesti ve nazikçe dedi ki:

— Eva, ben senin baban değilim. Sen istemedikçe asla olamayacağım.
Ama ben buradayım. Her zaman.
Yardıma, desteğe veya sadece konuşmak için ihtiyacın olursa - orada olacağım.
Mecbur olduğum için değil, istediğim için.

Bu sözler içimde bir şeyleri kırdı.
Bu adama baktım — üç yıl boyunca soğuk ve hor gördüğüm —
ve anladım ki, birine ihtiyacım olduğunda geldi.
Beni unutan gerçek babamın aksine.

---

O günden sonra her şey değişti.
Peter ile konuşmaya başladım
Önce biraz, sonra daha fazla.
Beni asla zorlamadı, asla ona "baba" dememi istemedi.
Asla babamın yerini doldurmaya çalışmadı.
Tam oradaydı.

---

15 yaşımda annemle büyük bir kavga ettim.
Şiddetli bir tartışma - o bağırdı, ben de bağırdım.
Kapıyı çarpıp kaçtım
Peter beni takip ediyor.
Beni durdurmadı.
Sessizce yanımda yürüdü.

Bir süre sonra bankta oturdum
Tam yanıma oturdu.

- Sen annenin tarafında değil misin? Sordum mu?
"Ben senin tarafındayım" diye yanıtladı. Ve onunki de. İkiniz de benim için dünyalara bedelsiniz.

Bir saat boyunca konuştuk.
Beni neşelendirmedi, annemi savunmadı.
Sadece dinledi. Sonra ekledi :

— Biliyor musun, yıllar içinde bir şey öğrendim:
Baba olmak kan bağı ile alakalı değildir.
Sadece orada olmak.
İyi ve kötü günde.
Güldüğünde, ağladığında, kızgın olduğunda.
Babanın yerini dolduramazsın.
Ama gitmeyen ben olabilirim.

---

Gerçek babam zaman zaman arardı - altı ayda bir, hatırladığında.
Geleceğine söz verdi ama gelmedi.
Doğum günümü unuttu.
Onu aradığımda 'meşgul'
Yeni bir ailesi var, yeni çocuklar.
Ben sadece onun geçmişinin bir parçasıydım.

Ama Peter tüm okul konserlerimde vardı.
Ödevimde bana yardım ediyordu
Bana araba kullanmayı öğretti.
Ben sınavlara çalışırken geç saatlere kadar yatardı.
Hasta olduğumda beni okuldan alırdı.
Benim sorunlarımı dinledi, en aptalını bile.

---

18 yaşında üniversiteye kabul edildim
Tören günü veliler çocuklarıyla fotoğraf çektiriyorlardı.
Peter'ı aradım. Şaşırmış görünüyordu

- Belki de babanı aramalısın? o mu dedi.
— Buradasın, dedim. Ve o bilmiyor. Her zamanki gibi.

Birlikte bir fotoğraf çektik
Ve insanlar "Bu senin baban mı?" diye sorduklarında " " Ben cevap verdim:
- Evet.

Çünkü öyleydi.
Kanımla değil.
Ama diğer her şeyde.

---

Yeni evlendim.
Öz babam gelmiş törene misafirlerin arasında
Ama beni koridorda yürüten Peter'dı.
Ona sordum - ve evet diyerek ağladı.

— Bunu duyacağımı hiç düşünmemiştim, fısıldadı.
— Bunu hak ettin, dedim.
Görmeyi reddettiğimde bile sen bir babaydın.

---

Törenden sonra gerçek babam yaklaştı.
- Neden seninle gitmedim? Ben senin babanım.

Ona sakince baktım ve dedim ki:
— Baba, ihtiyacın olduğunda yanında olandır.
Peter geldi. Bilmiyorsun.

Çekip gitti, yaralı.
Ama hiçbir şeyden pişman olmadım.
Çünkü doğruyu söyledim.

---

Neyi anlıyorum biliyor musun?
Aile kan bağı değildir. Bu bir seçim.
Peter her gün babam olmayı seçti.
Gerçek babam gitmeyi seçti
Ve bugün kime 'baba' diyeceğimi seçiyorum.

Ya sen?
Kansız aile olan var mı?
Sizce üvey baba ya da üvey anne gerçek ebeveyn olabilir mi? 

Sezgin Demir
Sezgin Demir

[email protected] · Makale sayısı: 61

Bu Yazıyı Paylaş