Köşe Yazısı

Hayat ve farkındalık 2

Sezgin Demir
Sezgin Demir
47 4 dk
Elinde  eski bir torba  ile  sokak sokak dolaşıyordu biraz hıtpani garip kılıklı adamın biri..!

"Demedim mi sana ben demedim mi insandan kaç demedim mi?" diyerek

Saçı başı karmakarışık  ve kirliydi.
Üzerinde eski püskü kıyafetler ile kendine bir kaç numara büyük pantolonu vardı. 
Onunda belini  bir iple bağlamış öylece etrafta  dolanıyordu bu garip adam!

Belli ki bu mahalleye yeni gelmisti. 
Onu  daha önce görmüş olsam muhakkak ki hatırlardım!

Bu garip adamda  kimlerdendir diye düşünürken yanıma  gelerek para istedi benden;

 "Üç lira  var mı sende?"

"Var dedim  cebimden çıkarıp eline saydığım üç lirayı alıp  giderken bana;

_"İnsana rast gelesin" dedi  ve gitti..!

 Arkasından öyle baka kalmışken mahallemizde bulunan fırına girdi fırıncıdan da akşamdan kalmış   ekmekleri alıp  torbasına koyduktan sonra  yanında ki   bakkaldanda süt alıp   köşede bir yere oturdu..!

Sonra  tekrar ayağa kalkarak yolun kenarına atılmış  beş kiloluk boş  su sisesinin altını cebinden çıkardığı çakısı ile kesti  içine de   süt doldurup etrafta boş boş dolaşıp miyavlayan minik kedi yavrularına  verdi.

O kedi yavruları sütlerini  keyifle içerken onları bir köşede  keyifle izliyordu.  

Sonra torbasından  plastik bir  kap çıkardı. Pilastik kabın içerisine kedilere döktükten sonra kalan sütü  döktü.
Tabağın içine ekmek bandırıp  yerken içim burkuldu adamın  bu haline dayanamadım   lokantadan bir çorba söyledim çekinir diye de tenbihledim  benim parasını ödediğimi söylemesinler diye .

  Ürkek ve mahcup bakışlarla aldı çorbayı başladı keyifle icmeye sonra da  yoluna gidip kayboldu sokağın tenhalarında..!

O gittikten sonra;

Mahalle fırınının kapısından içeri girerek sordum.

"Abi bu adamın hali hal değil tanırmısın ?"

O mu adı Arif o kimi zaman  şu aşağıda ki kimsesizler evinde kalıyor  orada yer bulamadığı zamanda parktaki  bankta yatıyor işte.
 Parası yok ki garibin  bir ev tutsun ya da pansiyon gibi bi yerde kalsın!

İzmir'in Alsancak mı neresi işte orada oturuyormuş bir zamanlar...
iki de coçugu varmış.
Karısı onu ve çocuklarını bırakıp  bir başka adama gidince kahretmiş vurmuş kendini sokaklara.

Oradan da;

Buralara kadar gelmiş işte!

Geçenlerde sordum Arif'e; 

"Arif neden kalmadın İzmir'de? Bak buralarda sürünüyorsun"  diye

"Abi  ne oralarda kalamazdım.Çok seviyordum karımı sonra onu görünce hazmedemez canıma kıyardım. ya da onun canına!
Bende öylece çıktım evden vurdum kendimi yollara"dedi.

"Peki abi ne yapabiliriz ki Arif için;
yazık ya iki cocugu da varmış onlara da yazık!"

"Bilmiyorum ki bacım  ben anca ekmek verebiliyorum  biz küçük esnafız işte biliyorsun   kendi hanemize zor bakıyoruz."

"Haklısın abide yinede bir şey yapmak lazım ".dedim

Önce mahalledeki erkek berberle konuştum.Berber   ben "saçlarının tıraşını ücretsiz  yaparım bundan sonra geldin yanıma " dedi.

Sonra sağdan soldan da bir kaç kıyafet bulduk topladık Arif için!

 Sonraki gün yine geldi Arif bu sefer elinde su şişesi sokaktaki ağaçları suluyordu.

Gittik yanına ..

"Selamün aleyküm kolay gelsin naparsın öyle?" 

"Napalım insana insandan fayda yok bak bu sessiz kullara en azından suladın mı,güzel baktınmı yemiş veriyor, oda yoksa gölgesi ferahlatıyor işte" dedi..

"Haklısın haklısın abi peki abi bu saç sakalın hali ne.?"
Bir kestirsen dedik!

"Bosver kardeş böyle iyi hem  param yok ki " dedi..

"Gel sen dert etme parayı bak bizim berber gelsin para almam ben " dedi.

"Gel bu yaz gününde kes hem  rahatlarsın.

"Yok kir olur şimdi oralar sonra berber kızar bana'' dedi..

"Yok merak etme kızmaz  biz onunla konuştuk, gelsin  " dedi.

Berber Arif'i bir güzel tıraş etti.
 Yüzü gözü açılırken, o güzel gözleri ortaya çıktı.

Aynaya uzun uzun baktı 
"unutmuştum kendimi" dedi.

"Ee çoluk çocuk neredeler' dedik

"Anam bakıyor bir yıldır arıyamadım onları da bir gün parkta uyurken   telefonumu çalmıslardı  zaten olsa da kontör yoktu arayamazdım ya "  dedi..

"Gel buradan ara dedik bak tıraşda oldun istersen şu kıyafetleride giy görüntülü arayalım ananı" dedik.

Yeni giydiği kıyafetlerle aynada kendine  baktı.  Yüzündeki sevinç hepimizin yüreğine değmisti.

Çevirdik numarayı açtı anası telefonu!

"Oğlummmmm" dedi gerisi ağlama hıçkırık...

"Ah sen benim oğlum musun nerdesin ne hale gelmişsin sen çok zayiflamissin oğlumm" dedi anası..

"İyiyim ana iyiyim şimdi daha da iyiyim ellerinin tersiyle sildiği gözyaşları ile..

Sonra arkada iki çocuk göründü babaannelerinin ardından.

"Babaanne babamlam mı  konuşuyorsun sen?"

"Evet yavrularım babanız aradı sonunda"

Sonra uzun bir sessizlik...
Duyulan sadece hıçkırık sesleriydi!

 Çocuklar ile baba   uzun uzun ağladılar...

Çocukların en küçüğü;

"Baba gel artık anasız babasız kaldık bir yıldır gelsen artık dön  bizede anan  baban yok senin demesinler artık bize  baba herkese seni göstericez  bak babamız geldi diyeceğiz" dedi.

 Büyük olan çocuk ise daha suskun" içine içine" ağlıyordu.
Onlar ağlıyor biz ağlıyorduk.
Bu garip adamın hikayesine!

Sonra biraz para toplayıp koyduk Arif'in cebine  bir  de yol bileti aldık.

 "Bak Arif iyi insanlarda var.Sende insana rast geldin dediğin gibi. Sen sakın küsme hayata bırakma çocuklarını orada boynu bükük" deyip İzmir'e el birliğiyle yolculadık Arif'i..!

Aradan altı ay geçti Arift' en  bir mektup bize  ici teşekkürler ile  dolu!

Mektubun icine de çocukları  ve annesi ile birlikte gülerken  çekilmiş resmini koymuş bir de..

Yine bilindik ama etkili dua ile noktalamış mektubunu..

  "İnsana rast gelesiniz, rast gelsin işleriniz Allah razı olsun" diye.

Seninde Arif seninde  hep iyi insanlara çıksın yolun bundan sonra  her daim!

Hayat işte kime dokunsan ayrı bir hikaye  ayrı bir imtihan ve o hikayede kendine çıkaracağın hep  bir paye var iste..!

Alabilenlere selam olsun... 

Hepimizin yolları hep   iyilere iyiliklere çıksın her daim  inşaallah..
Sezgin Demir
Sezgin Demir

[email protected] · Makale sayısı: 61

Bu Yazıyı Paylaş