EMELCE'DEN HAYATA DAİR
TEYZEME VEDA
Fani dünyanın insanları olarak bir gün hepimiz bir vedanın kahramanı olacağız...
Teyzem de sessizce gözlerini kapattı; ardında yılların hatıralarını, direnişlerini ve sevgisini bırakarak gitti...
Giden, sadece bir insan değildi.
Onunla birlikte o evden bir ses, bir koku, bir bakış ve nice güzel hatıralar da sessizce çekildi hayattan.
İşte tam da burada durup düşünmeliyiz...
Ertelediğimiz sarılmalar, söyleyemediğimiz "Seni seviyorum." sözleri, birlikte içemediğimiz bir fincan çayın eşlik ettiği sohbetler... Bir daha geri gelmeyecek.
Hayat bize her sabah yeni bir gün verecek. Ama hiçbirimize ne sevdiklerimizle ne de kendimizle ne kadar vaktimiz kaldığını söylemeyecek.
Bu yüzden...
Hırslarımızı, kırgınlıklarımızı, övünmelerimizi ve gereksiz tartışmalarımızı büyütmeyelim.
Sevdiklerimizi aramayı ertelemeyelim.
Hayattayken birbirimizin kıymetini bilelim.
Çünkü geriye kalan ne evlerdir ne de eşyalar...
Onlar yıllarca yerinde durabilir.
Ama sevdiğimiz insanlar bir kez gittiklerinde, artık geri dönmezler.
Geriye sadece sevgiyle dokunduğumuz yürekler, paylaştığımız güzel anılar ve ettiğimiz dualar kalır.
Sonunda hepimiz aynı kapıya varacağız.
O gün geldiğinde, malın da mülkün de dünyanın da ne kadar geçici olduğunu anlayacağız.
Belki de en doğru veda; gideni olduğu gibi kabul etmek, hayatını sorgulamadan dualarla uğurlamak, geride kalanlara sevgiyle sarılmak ve sessizce hayatın bize verdiği dersleri yüreğimize yazmaktır.
Rabbim, aramızdan ayrılan tüm sevdiklerimize rahmet eylesin. Mekânlarını cennet, makamlarını âli eylesin. Geride kalanlara sabır, metanet ve dayanma gücü versin. Âmin.
Sevgiyle...
Emel Araz
GÜNE NOT:
"Bugün hayattayken sarılabildiğin herkese sımsıkı sarıl. Çünkü yarın kime 'veda' edeceğimizi hiçbirimiz bilmiyoruz."