EMELCE'DEN HpAYATA DAİR
Ah Bu Çocuklar...
Blugün beni en çpok ne gülümsetti biliyor musunuz?
Havuzdaki çocuklar...
Onları izlerken bir anda yıllar öncesine, kendi çocukluğuma gittim.
Ben de tam bir yaramazdım.
Hem de öyle böyle değil...
Yapılmaması gereken ne varsa dener, üstelik mahalledeki diğer çocukları da peşimden sürüklerdim.
Komşuların şikâyeti hiç eksik olmazdı.
Annem, "Yine ne yaptın Emel?" diye söylenirdi.
Ben mi?
Bir sonraki maceranın planını çoktan yapmış olurdum.
Bugün havuzdaki çocukları izlerken içlerinden biri bana kendimi hatırlattı.
Kurallar gereği havuza atlamak yasaktı.
Ama o, tam tersini yapıyor; herkesi güldürüyor, bazen de arkadaşlarını şakayla suya itip kaçıyordu.
İlk bakışta "Ne yaramaz çocuk!" dedim.
Sonra düşündüm...
Acaba bu sadece çocuk olmanın verdiği coşku muydu?
Yoksa görülmek isteyen küçücük bir yüreğin sessiz çığlığı mı?
Bunu bilemem.
Ama bildiğim bir şey var...
Her yaramaz çocuk kötü değildir.
Bazen en hareketli çocuklar, sevgiyi en çok arayan çocuklardır.
İçimden hepsi için güzel bir dilek tuttum.
Hayat onları hep iyilikle karşılasın...
Yaramazlıkları güzel anılara dönüşsün...
Yolları açık, yüzleri hep gülsün.
Çünkü bugün yaramazlık yapan o minik eller, yarının dünyasını kuracak.
Sevgiyle...
Emelce'den Hayata Dair Not....