İÇSEL YOLCULUK
Kadın o gün kendi içsel yolculuğuna çıkmaya karar verdi.
Kalktı, kendisine bir kahve hazırladı ve sessizce düşünmeye başladı.
Son zamanlarda çevresinde yaşananları artık dile getirmesi gerektiğini hissediyordu.
Hiçbir zaman sıradan biri olmamıştı.
Belki bazıları onu sevmiyordu ama yine de onu izliyor, söylediklerini merak ediyor, farkında olmadan kendilerine bir yol bulmaya çalışıyorlardı.
O da bunun farkındaydı.
Bazen insanlarla görüşmese bile, onların hayatında bir pusula gibi yer edinebildiğini hissediyordu.
Bu düşünce onu rahatsız etmiyor, aksine gülümsetiyordu.
Ama hâlâ bazı insanlara şaşırıyordu.
İnsan nasıl olur da aynı yerde kalırdı?
Nasıl olur da kendini geliştirmek, değiştirmek, fark etmek yerine hayatını sürekli aynı döngülerin içinde geçirirdi?
Üstelik insanın kendi hayatını dönüştürmek yerine yalnızca gereksiz şeylerle oyalanması, sürekli bir ajitasyon hâliyle ayakta kalmaya çalışması ona çok yorucu geliyordu.
İzlemek bile bazen sıkıntı veriyordu.
Ne kadar anlatsanız da, karşınızdaki insanın bilinci hazır değilse söyledikleriniz ona ulaşmıyordu.
Kadın bunu artık öğrenmişti.
O yüzden sustu.
Çünkü bazen susmak, vazgeçmek değildi.
Bazen susmak, karşındaki insanın kendi yolunu bulmasına izin vermekti.
“Elbet bir gün uyanacak,” diye düşündü.
“Kendi hayatına bakacak ve kendisine çeki düzen verecek.”
Belki o gün geldiğinde içinde hâlâ keşkeleri olacaktı.
Çünkü kadın eskiden çok uğraşmıştı.
Çok anlatmış, çok dil dökmüş, çok kez yol göstermeye çalışmıştı.
Ama sonuç alamamıştı.
Artık insanları kendi hâllerine bırakmanın daha doğru olduğunu biliyordu.
Kimse kimsenin yerine uyanamazdı.
Kimse kimsenin yerine değişemezdi.
Kimse bir başkasının hayatını onun adına yaşayamazdı.
Her varlık kendi misyonuyla gelir dünyaya.
Kimi o misyonu fark eder ve kendini geliştirir…
Kimi ise aynı yerde kalmayı seçer.
Ve sonunda insanın vardığı yer, çoğu zaman kendi seçimlerinin sonucudur.
Kadın kahvesinden bir yudum aldı.
Artık şaşmıyor,
Sadece şaşırıyordu…
O kadar.
EMEL'DEN SEVGİLER.