Bugün Hiçbir Şey Olmadı”
Sabah uyandım.
Pencereyi açtım.
Dışarıda hayat yine bildiğim gibiydi.
Terasa yine kargalar geldi sevimsizce öttüler, uzaktan bir araba geçti,
mutfağa gittim bu sefer kahvaltı hazırlamaya üşendim tost yaptım Bir de çay.
Bugün hiçbir şey olmadı.
Ne beklediğim bir telefon geldi,
ne şaşırtıcı bir haber,
ne de hayatımı değiştirecek bir mucize…
Bir süre öylece oturdum.
Sonra çayımdan bir yudum aldım ve istemsizce ama çok doğal gülümsedim.
Belki de hayatın en güzel günleri,
hiçbir şey olmak zorunda olmayan günlerdi.
O gün anladım;
Her gün bir şey başarmak,
bir yere yetişmek,
birini mutlu etmek gerekmiyordu.
Bazen sadece uyanmak,
nefes almak
ve kendinle sessizce oturmak da hayattı.
Bugün Kendime Biraz Sessizlik Ayırdım
Bugün kimseye bir şey anlatmak istemedim.
Ne kırgındım,
ne de kızgın…
Sadece biraz sessizlikti isteğim
Telefonumu bir kenara bıraktım.
Çayımı aldım ve pencerenin önüne oturdum televizyonda müzik kanalı.
Hayat dışarıda nasıl akıp gidiyorsa bende de günler akıp gidiyor.
Bir yandan İnsanlar bir yerlere yetişmeye
çalışıyor yine
telefonlar çalıyor,
bir şeyler olup duruyor.
Ben ise bugün hiçbir yere yetişmek istemedim.
Biraz kendimde kalmak istiyordum
Belki yorulmuştum.
Belki çok şey düşünmüştüm.
Belki de artık bazı şeyleri düşünmekten vazgeçmek istiyordum.
Çayımdan bir yudum aldım.
Ve kendi kendime şöyle dedim:
“Bugün hiçbir şeyi çözmek zorunda değilim.”
O an içim biraz hafifledi.
Çünkü bazen insanın ihtiyacı cevaplar değil,
biraz huzur…
biraz sessizlik…
biraz da kendine dönmektir.
Ve bugün…
Ben, kendime dönüyorum....
Pencereyi kapatırken içimden geçirdim:
“Bugün hiçbir şey olmadı…
ama ben vardım.
Belki de bu, yeterince güzel.”
♥️ Emelce’den Hayata Dair