KADININ UYANIŞI: İTAATTEN ÖZGÜRLÜĞE

Türkiye'de kadınlar, çoğu zaman hayata bir sıfır geride başlar.

Çocukluklarını yaşayamazlar; “Sen küçüksün, konuşma.” derler.

Genç kızlıklarını özgürce yaşayamazlar; “El âlem ne der?” diye susturulurlar.

Evliliklerinde, “Kocanı dinle, yanından değil arkasından git.” öğüdüyle karşılaşırlar.

Ayrıldıklarında ise bu kez, “Sen artık dulsun, ona göre davran.” denir.

Okurken sorun, büyürken sorun, evlenirken sorun, ayrılırken sorun…

Kadın, bütün bunlara rağmen herkese yetişmeye çalışır. Çünkü kendisinden önce başkalarını düşünmeyi çok önceden öğrenmiştir. Sorumlulukları erken yaşta başlamış, kendi isteklerini ertelemek hayatının bir parçası hâline gelmiştir.

Üzerindeki baskılar onu hiç rahat bırakmaz. Kendini düşünmeye, kendi hayatını yaşamaya çoğu zaman fırsat bile bulamaz.

Evliliğe umutla başlar. Artık kendine ait bir evi, onu seven bir eşi, birlikte kuracağı hayalleri ve geleceğe dair planları olacaktır.

Ancak çoğu kadın aradığı mutluluğu bulamaz. Bu kez de eş baskısıyla tanışır. Baba baskısından kurtulduğunu düşünürken karşısına yeni baskılar çıkar. Bilmez ki hayatında aşması gereken daha pek çok engel vardır.

Erkek egemen bir toplumda yaşadığını, bazen çok geç fark eder. Kendi hayatında ikinci plana itildiğini, kararlarının ve isteklerinin yeterince önemsenmediğini görür.

Artık bir seçim yapmak zorundadır: Ya bu düzene boyun eğecek ya da kendine yeni bir yol çizecektir.

Güçlü, kendine güvenen kadınlar bu yola korkmadan çıkar. Gerektiğinde yalnız kalmayı göze alır, kendi ayakları üzerinde durmayı ve hayatının sorumluluğunu üstlenmeyi seçer.

Ancak hayatını hep birilerine tutunarak sürdürmeye alışmış, başkalarının arkasına sığınmayı güvenli bulan kadınlar da vardır. Onlar bazen kolay olanı seçer. İçinde bulundukları ortama uyum sağlamak uğruna kendi kişiliklerinden, isteklerinden ve özgürlüklerinden vazgeçmeyi bile göze alırlar.

Sanki kadının bu hayattaki tek görevi itaat etmektir.

Ta ki çevresinde bu kalıpları aşmış, kendi yolunu bulmuş kadınları görene kadar…

Onların cesaretini gördükçe kendi içinde de bir şeyler değişmeye başlar. Kendinde o gücü buldukça çabası başlar.

İşte bu bir uyanıştır. İsyan değil!

Kadın ve erkek arasında fiziksel farklılıklar ve biyolojik güç farklılıkları dışında, birinin diğerinden üstün olduğunu gösteren hiçbir neden yoktur.

Çünkü kadın çok renklidir, çok yönlüdür. Tek bir kalıba sığmaz. Dünyaya yalnızca tek bir pencereden bakmaz; sorgular, düşünür, hisseder, üretir ve yeniden şekillendirir.

Kadın, yalnızca kendisine biçilen rolleri yerine getirmek için yaşamaz. Onun da hayalleri, kararları, hedefleri ve kendi hayatını istediği gibi yaşama hakkı vardır.

Selam olsun kendi yolunu bulan, korkmadan yürüyen, gerektiğinde yalnız kalmayı göze alan ve kendinden vazgeçmeyen bütün kadınlara…

Emel Araz