Köşe Yazısı

Dostluk -Sıla'nin gülümsediği yer-

Sezgin Demir
Sezgin Demir
93 5 dk
“Sıla’nın Gülümsediği Yer”
Bir dostluğun ilk satırları

Bazen hayat, kalabalığın ortasında bir duruluğu fısıldar kulağına. İnsan anlamaz önce, kıymetli bir şeyle karşılaştığını. Ancak zaman geçer… ve bir gün geriye döndüğünde, o ilk gülümseyişin, o samimi sesin, o içten bakışın bir dönüm noktası olduğunu fark eder.

Sıla’yla böyle başladı her şey.

Bir gün, sıradan bir gün gibi başlayan bir anda, ortak bir arkadaş tanıştırmıştı bizi. Ne büyük bir şeymiş meğer, biriyle “tanıştırılmak.” O tanışma, sonra günlere, haftalara, yıllara yayılan sıcak bir bağın tohumuymuş da haberimiz yokmuş.

Sıla ilk andan itibaren kendini belli eden türdendi.
Sıcakkanlılığıyla soğuk havayı bile ısıtan,
Melek yüzüyle bir kalbi kolayca rahatlatan,
Ve en önemlisi, konuşmasa da yüreği konuşan biri...

Kalabalıklar arasında sesi çok çıkanlardan değildi ama varlığı hep hissedilirdi. Bir bakışıyla “anlatma, ben anladım” der gibiydi. Belki de bu yüzden, daha ilk günden itibaren içimde bir huzur bıraktı. İnsan bazen yoldaşını bir ömür arar da, kader onu bir öğle arasında bir tebessümle sunar.

O günden sonra, hayatın içinde sayfalar değişti. Ama Sıla'nın yeri değişmedi. Çünkü bazı insanlar, hatıralarımızda bir fotoğraf gibi kalmaz; onlar bir şarkı gibi, bir koku gibi, bir cümle gibi yer eder.

Ve bu hikâye, işte o cümleyle başlıyor:
“Tanıştırayım, bu Sıla.”

— “Kahkahanın İçindeki Sessizlik”
Dostluk, bazen bir şey anlatmadan da anlaşabilmektir.

Zaman dediğin, dostlukları çabuk yaşlandırmaz.
Bazı insanlar daha ilk sohbetten yüreğine iz bırakır. Sıla da öyleydi. Henüz neyi sevdiğini, hangi şarkıda ağladığını bilmiyordum. Ama bir şeyi hemen anlamıştım: Bu insan, hayatı fazla derinden hissediyordu.

Kalabalık bir kafede, kahkahaların yankılandığı bir masada tanıştık ama ben onu ilk kez sessizliğinde tanıdım. Diğerleri konuşurken, o dinliyordu. Sanki gözleriyle cümle kuruyordu. Ne zaman bana baktıysa, “ben seni anlarım” der gibiydi.

Sonra zamanla öğrendim...
Sıla, dışarıdan bakıldığında kolay okunamayan ama içine girdiğinde sıcacık bir dünya sunan bir roman gibiydi.
Melek yüzünün ardında büyük yürekler taşıyan kadınlara özgü bir kırılganlık vardı. Ama bu kırılganlık güçsüzlük değil, tam aksine... bir zarafetti. Onun güçlü tarafı, kimsenin göremediği detayları görebilmesindeydi.

İlk yürüyüşümüzde anlattığı şeyleri hâlâ hatırlıyorum. Kendisinden çok başkalarını anlatıyordu. Sanki kendi içini başkalarının hikâyeleriyle örmüş gibiydi. O an anlamıştım: Bu dostluk sıradan olmayacaktı.

Sıla’yla geçirilen vakit, bir şehrin bilinmeyen sokaklarını yürümek gibiydi. Her köşe başında bir sürpriz, her sessizlikte derin bir anlam vardı. Onun kahkahasında bile biraz hüzün gizliydi. İşte bu yüzden kıymetliydi.

Zaman geçti, anılar birikti.
Ama değişmeyen tek şey şuydu:
O her zaman içten, duygusal ve insana iyi gelen biriydi.

Sıla’yla tanışmak, hayatın karmaşası içinde bir nefes almak gibiydi.
Ve bazı insanlar, hayatına bir kere girer; ama ömür boyu iz bırakır.
Sıla, o izlerden biri değil…
En deriniydi.

"Gözlerinde Saklananlar”
Bazı insanlar konuşmadan da çok şey anlatır.

Sıla’nın gözleri…
Bir bakışın içinde bir ömrün taşınabileceğine o gözlerde inandım.
Ne zaman ona baksam, bir huzur çöküyordu içime.
Sanki gözbebeklerinin içinde uzun zamandır susturulmuş cümleler vardı.
Kırılmamış ama çatlamış hatıralar gibi…
Bir şeyler anlatıyordu gözleri; kelimesiz, sessiz, ama tok sesli bir şekilde.

Yeşil miydi, kahverengi mi tam seçemiyordum.
Çünkü o gözlerin rengi değişmiyordu ama anlamı değişiyordu.
Bazen neşeli bir çocuğun gözleri gibi ışıldıyordu,
Bazen de yağmur öncesi gökyüzü gibi ağırlaşıyordu.

Bir gün, sessizce bankta otururken onu izledim.
Hiç konuşmadan...
O an fark ettim: Sıla’nın gözlerinde geçmiş vardı.
Ama geçmişten çok, sabreden bir ruh vardı.
Hayatla kavga etmeyen ama boyun da eğmeyen bir hâl.
Bir yandan sevgiyle bakıyor, diğer yandan sanki "çok şey gördüm ama yine de iyiyim" diyordu.

Onunla konuşurken, bazen kelimeleri unuturdum.
Çünkü asıl mesele ne söylediğimiz değil, nasıl baktığımızdı.
Sıla'nın gözleri beni yargılamazdı.
Ama bazen aynaymış gibi beni bana gösterirdi.

Ve belki de bu yüzden...
O gözleri gördüğüm ilk andan itibaren, yanında kendim olabildim.
Sıla’nın dostluğu, bir bakışa sığabilecek kadar sade,
Ama bir ömrü taşıyabilecek kadar derindi.

Onun gözlerine bakınca, dünyanın bütün karışıklıkları susardı içimde.
Çünkü bazı gözler, insanın içini değil,
direkt ruhunu okur.
Ve Sıla’nın gözleri tam da öyleydi.
“Bir Damla Kalmadı”
Ağlamayan ama içten içe akan bir dostun sessizliği

Küçük bir kafedeydik.
Sessizliği kahve kokusu sarıyordu, ama asıl sessizlik masadaydı…
Sıla karşımda oturuyordu, başını hafif yana eğmiş, dudaklarında yarım kalmış bir tebessüm.
Ama o gülüşte kırık bir camın parıltısı vardı.
Gözleri, sanki bir şeyler anlatmak istiyor da, dili izin vermiyordu.

Cümleler arasında gözleri dalıyordu hep.
Bir şey anlatmıyordu belki ama her bakışında başka bir hayat geçiyordu içinden.
Sonra birden… sustu.
Kelimeler bir anda boğazında kaldı.
O an gözlerine baktım…
Ve gördüm.

Gözleri doluydu.
Ama o, ağlamamak için kendini öyle sıkıyordu ki…
Kaşlarının arasındaki çizgiye bile hüzün sinmişti.
Bir elini fincanın kulpuna götürdü ama içmedi.
Sadece tutundu ona,
sanki fincan değil de,
kendi içini tutuyordu dökülmesin diye.

"İyiyim ben," dedi sonra, kısık bir sesle.
Ama “iyiyim” derken sesi titredi.
O cümlede bile gözyaşı gizliydi.
Ve o an fark ettim,
bazı insanlar ağlamaz çünkü ağlayacak kadar bile yalnız kalmak istemez.

Ben bir şey demedim.
Ne sorular sordum, ne teselli verdim.
Sadece yanımda olduğunu bilsin diye, sessizce orada durdum.
Bazen dostluk, gözyaşına mendil uzatmak değil,
o gözyaşının dökülmesine izin vermemektir.

Masada iki kişi oturuyorduk ama
Sıla o an kendisiyle savaşıyordu.
Biriken acılar, kırılmış güvenler, yutulmuş kelimeler…
Hepsi gözlerinin kenarına dizilmişti,
ve bir damla daha eklenirse taşacak gibiydi.

Ama taşmadı.
Çünkü o güçlüydü.
Çünkü o Sıla’ydı.
Gözyaşı dökmeden de ağlayabilen biriydi.

“İyi ki Masamda Oturdun”
Her dostluk geçici değildir. Bazıları, kalbin köşesine yerleşir ve orada yaşar.

Bazı insanlar hayatımıza girer ve iz bırakmadan geçip gider.
Bazıları ise iz bırakmaz…
Kök salar.

Sıla, iz bırakmadı.
O, yüreğimin en güzel yerine yerleşti.
Kahkahaları, suskunlukları, dolan gözleri ve hiç dökülmeyen o gözyaşlarıyla…
Bir dostun nasıl yalnızca varlığıyla bile iyileştirebildiğini ondan öğrendim.

Onunla geçirilen her an, yaşarken fark edilmeyen ama sonradan kıymeti anlaşılan birer zamandı.
Şimdi dönüp baktığımda, onunla kurduğumuz bağın sessiz ama çok güçlü olduğunu hissediyorum.
Ne çok şey anlatmamıza gerek vardı…
Ne de her şeyi konuşmamıza.

O sadece oturdu, baktı, sustu…
Ama ben o bakışta, dostluğun ta kendisini gördüm.

Bazı insanlar bir tebessüm kadar kısa kalır hayatımızda.
Ama Sıla…
Bir tebessüm değil.
Bir ömürlük şükür sebebiydi.

Ve şimdi biliyorum ki,
Zaman değişse de, yollar ayrılsa da,
Sıla’nın bıraktığı yer hep aynı kalacak içimde:
Huzurla, sessizce ve dostça.

İyi ki o gün, o masada gözlerin doldu…
Çünkü o gözlerin içindeki duygularla biz, kelimelerden daha fazlasını konuştuk.
Ve ben şunu hiç unutmayacağım:
İyi ki seni tanıdım.
İyi ki masama oturdun.

Sezgin DEMİR
"Kelimeler değil, bakmak - görmek ve gerekeni yaşamaktır dostluk."
Sezgin Demir
Sezgin Demir

[email protected] · Makale sayısı: 61

Bu Yazıyı Paylaş