Köşe Yazısı

… Sen de aynısın

İçinde bir şeyler birikir, taşar, dilinin ucuna gelir... Kelimeler boğazına dizilir… Ama sen Söylemezsin. Söyleyemezsin, Söylemek istemezsin.
Erol Yazıcı
Erol Yazıcı
81 4 dk 0

… Sen de aynısın

İçinde bir şeyler birikir, taşar, dilinin ucuna gelir...

Kelimeler boğazına dizilir…

Ama sen

Söylemezsin.

Söyleyemezsin,

Söylemek istemezsin.

İçinde birikmiş onca duyguya rağmen beklersin.

İstersin ki, o, seni anlasın, hissetsin ve söylesin.

İstersin ki, o, senin o sessizliğini duysun.

Sessizliğin, en derin çığlık olduğunu,

İçinden çığlık çığlığa haykırdığını anlasın.

İçin paramparçadır.

Sessizliğinin ardındaki gürültüden,

İfadelerinden,

Dudaklarının arasından kaçırdığın tek bir kelimeden,

Tüm cümleyi okusun.

Ve halinden anladığını, hissettirsin ...

Bakışından, duruşundan,

Gözlerindeki kırılgan ışıltıyı,

Gözlerinin ardında sakladığın fırtınadan bir şeyler fark etsin.

Bazen bir bakış, bin söze bedeldir

Gözlerinin içine bakıp, "yorgunsun, biliyorum" desin.

Ses tonundan, sesinin titreyişinden,

Nefesinin ağırlığından,

Nefesindeki duraklamayı okusun.

Avuç içlerindeki teri fark etsin.

Ruhumun haritasını ezberle.

Bana ait olan her şeyi benden önce sen bil.

Ama karşılıksızsındır …

Ve çoğu zaman kendine yorgun dönersin,

Kendine sığınırsın.

Sustuğun her saniye, biraz daha kendine kaçarsın.

Kendi yalnızlığına, kendi güvenli limanına...

Kendi kabuğuna çekilip, o çığlığı içeriye hapsedersin.

Çünkü orada, yara da sensin, merhem de.

Çünkü

Asıl ihtiyacın, isteklerinin yerine getirilmesi değil, görülmesidir.

Sen söylersen anlamı kalmaz,

Sanki her şey küçülür.

Tadı, o büyülü tesadüf hissi kalmaz.

Dile dökülen, döküldüğü anda masumiyetini kaybeder.

Değerli olmaz.

Sanki zoraki bir görev olur, bir mecburiyet.

İstenmeden verilmiş bir hediyeye döner – ağır, hatta biraz talepkâr.

Tadı kalmaz.

Söylenmiş olan, artık "keşke"dir.

Keşke, söylemeseydim,

Keşke, o anlamı kendi haline bıraksaydım.

Söylendiğinde gösterilen ilgi samimi bulunmaz, bir lütuf gibi algılanır.

Söylenmiş bir ihtiyacın karşılanması, bir boşluğu doldurmaz; sadece bir listeyi işaretler.

İçindeki o gerçek duygu,

Ağza dökülünce sanki hafifleyecek, sıradanlaşacak.

Ve sen bunu istemezsin.

Söyleyeni mutlu, huzurlu yapmaz.

Her hücrende “Duy beni!… gör beni!… anla beni!…”diye haykıran bir yalnızlık vardır.

"Gör! Buradayım, tam da buradayım, senin yanı başındayım ve çok inciniyorum," dersin içinden.

Bir çöl fırtınası kadar gürültülü ama bir o kadar da yorucu.

Sırtını döndüğünde, varlığının sesini dinlemeyen bir yankı gibi.

Ve en acısı, bu karşılıksızlık seni yavaş yavaş kendi içine hapseder.

Görülmezsindir.

Ama dudakların kilitlidir.

Anlaşılmazsındır.

Ve bu karşılıksızlık, insanı en çok içinden eksiltir.

Peki, neden bu hal?

Hiç sordun mu kendine?

Hiç oturup kendinle yüzleştin mi bu konuda?

Gerçekten empati kurdun mu?

Hiç eğilip o aynaya baktın mı?

Neden bu kadar zordur söylemek?

Neden anlaşılmak, bir lütuf gibi gelir de anlatmak bir yük gibi çöker üstüne?

Söylenmeyeni, okuma yükünü başkasına yıkarken, sen kimlerin sessizliğini ıskaladın?

Kimin çığlığını bir "sitem" olarak algıladın?

Bir başkasının kalbine kendi kalbinle bakmaya çalıştın mı?

Belki de cevabı çok uzaklarda aramaya gerek yok.

Çünkü,

Sen de aynısın …

Sen de başkalarının anlatılmayan hikayelerini duymaktan yorgunsun.

Sen de başkalarının küçük jestlerini, kendi büyük beklentilerinle görmezden geldin.

Sen de anlamadığın her an, birinin sessizliğine sığındın.

Ve şimdi, o sessizlikte, kendi karşılıksız çığlığınla yüzleşiyorsun.

Belki de hiç sormadın kendine:

Sen, başkasının sessizliğini duydun mu?

Sen, bir bakışta saklı kırgınlığı gördün mü?

Sen, suskunluğun dilini çözmeye çalıştın mı?

Yoksa sen de sadece söylenen kelimelere mi kulak verdin?

Sadece açılan avuçlara mı baktın?

Sen de o susanın içindeki fırtınayı görmezden geldin, duymazdan geldin...

Çünkü, sen de aynısın.

Sen de duygularını saklarsın.

Sen de anlaşılmayı beklersin ama anlatmaktan kaçarsın.

Senin de içindeki fırtına sessizdir;

Sen de görülmek ister ama kendini göstermekte zorlanırsın.

Sen de kendi içindeki çığlığı bastırıp, karşındakinin sessizliğinden şikâyet edensin.

Sen de anlaşılmamaktan yakınıp, anlamak için adım atmazsın.

Sen de bekleyen, uman, kırılan ve yine de susan...

Bu döngü böyle sürer gider.

İki suskun, iki yalnız, iki anlaşılmamış...

Her biri ötekinden bir mucize bekler: "keşke anlasa."

Oysa mucize, belki de ilk kelimeyi söyleyen değil,

İlk suskunluğu duyandır.

Belki de gerçek anlaşılma, söze dökülenden değil, paylaşılan sessizlikte saklıdır.

O sessizliği birlikte taşıyabilmekte...

Ve belki de bu yüzden 
herkes, herkesin içindeki sessiz çığlığı duymayı bekler;
ama kimse kimseye gerçekten yaklaşamaz.

Çünkü bazen insan, en çok kendinden kaçarken
en çok kendine benzer, kendine yakalanır…

Ve hikâyenin en acı yerinde
yine aynı gerçek çıkar karşına:

Sen de aynısın…

Unutma ki;

 

Furkan ile hakkı bâtıldan ayıramayanın
basireti zamanla körelir.

Ferasetten mahrum kalan,
gördüğünü sanır ama hakikati ıskalar.

Olayların arkasındaki hakikati göremez;

Hikmetle yoğrulmayan bilgi,
insanı yükseltmez; yalnızca yük olur.

İzan ise;
aklı kibirden, kalbi savrulmaktan koruyan, dengeleyen
son ölçü, son denge, son terazidir.

 

Ve bil ki; 

 

Önyargısız, samimi ve cesurca sorgularsan,
hakikat sana bilgi olarak değil,
hikmet olarak sunulur.

 

Bu yolculukta seni ileri taşıyacak olan;
ne kalbin tek başına sesi
ne de aklın kuru hesaplarıdır.

Seni hakikate ulaştıracak olan,
kalbin sesiyle aydınlanan bir akıl,

aklın ışığıyla derinleşen bir kalptir.

—

 

erolyazıcı /abbeyt♥️
hakikat yolunda bir yolcu

22.01.2026, perşembe

 

—

 

Siz ne düşünüyorsunuz?
Paylaşın…
belki bir cümleniz, başka bir gönülde
bir kapıyı aralar.

Yorumlarınızı aşağıya bekliyoruz.
Teşekkürler, sevgiler, saygılar…

Erol Yazıcı
Erol Yazıcı

[email protected] · Makale sayısı: 517

Bu Yazıyı Paylaş