… İçimizdeki yabancı
Zor sorular İçimizde bir yerlerde bekler, Cevap değil, Uyanış isterler.

… İçimizdeki yabancı
Zor sorular
İçimizde bir yerlerde bekler,
Cevap değil,
Uyanış isterler.
Biz kimiz?
Bu göğüste saklanan yabancıyı tanıyor muyuz sahiden?
İyilik,
Farkındalığın ve hakkedişin kucağında doğar.
Başka yol yoktur.
Belki de bütün mesele
Kendimizle yüzleşmeyi erteleyişimizdir.
İçimizde bir “ben” yaşıyor:
Her daim haklı çıkmak,
Rahat etmek,
En kısa yoldan geçmek isteyen bir gölge.
Oysa imtihanın kalbi,
O gölgeyi terbiye edebilmekte atar.
Herkes kendini haklı sanır,
Herkes kendini akıllı bilir,
Kendi gibi düşünmeyeni
Haksız, cahil, kötü diye yaftalar.
“Nefsini temize çıkaranı biz biliriz; Rabbi ise ondan daha iyi bilir.” (Necm, 32)
En sinsi tuzak budur:
Kendini temiz görme yanılsaması.
Neden teşekkür edemiyoruz?
“Nasılsın”dan öte bir cümle kuramıyoruz:
“Çok haklısın,
Bana yeni bir ufuk açtın,
Farkındalığımda ışık oldun,
Müteşekkirim.”
Bu kadar mı ağır geliyor dilimize?
Söylemek küçültmüyor insanı;
Aksine mütevazılıkla sevgiye, saygıya taşıyor.
Suskunluğun dili
Kalbin en derin çığlığıdır.
Gürültüde en çok duyamadığımız ses,
Kendi iç sesimizdir.
Kalp uyarıyor durmadan:
Unutkanlığa, gaflete, öfkeye karşı…
Ama biz susturmakta ustayız.
Her kötü huy,
Her özensizlik,
Kalbin üzerine düşen bir toz zerresidir.
“Kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.” (Ra’d, 28)
Gerçek uyanış,
Kalbi gürültüden arındırıp
O’nun zikriyle doldurmakla başlar.
Neden dost ararız da
Dost olmaya koşmayız?
Neden dinlerken
“Ne diyor ne anlatmak istiyor,
Bundan ne öğrenebilirim?” Diye
Kalbimizi açmayız da
Kendi söyleyeceklerimize kilitleniriz?
Sözü münazaraya,
Karşılaşmayı kavgaya çeviririz.
Galip gelmek isteriz.
Oysa galibiyet değil,
Birlikte doğruya yürümekti murat.
Küçük amellerin büyük hikmeti
İhlastır.
Tuvaleti temiz bırakmak,
Aracı düzgün park etmek,
Kimsenin görmediği anda bile
Doğru olanı yapmak…
İşte gerçek karakter orada doğar.
“Kimse görmüyor” dediğimiz an,
Allah’ın gördüğü andır.
“Biz sizi yalnızca Allah rızası için doyuruyoruz, sizden bir karşılık beklemiyoruz.” (İnsan, 9)
Neden işin hakkını vermeyiz?
Neden namazı aceleyle,
Horozun yeri gagaladığı gibi kılarız?
Neden yerlere tükürürüz utanmadan?
Neden müziği başkalarını rahatsız ederek dinleriz?
Neden “olsun bitsin” telaşıyla yaşarız?
Bilgi, sorumluluktur.
Doğrusunu öğrendikten sonra
Uygulamamak,
Bilmemekten daha ağırdır.
“Kulları içinde Allah’tan ancak âlimler gereğince korkar.” (Fâtır, 28)
Nitelikli insan olmak
O kadar mı uzak?
Kabalıkla, pislikle, kerhen yaşamakla mı yetiniyoruz?
Dünya bir aynadır.
Gördüğümüz her kargaşa,
Her kabalık,
Her özensizlik…
İç dünyamızın toplu yansımasıdır.
“Bir toplum kendilerindekini değiştirmedikçe Allah da onların hâlini değiştirmez.” (Ra’d, 11)
Değişim önce kalpte başlar.
Hırsızlık konuşulurken
“AKP hırsız, CHP hırsız” diye değil,
Hırsızlığın terazisiyle tartmalıyız.
Zan, hakikatin perdesidir.
“Zannın çoğundan sakının; zira zannın bir kısmı günahtır.” (Hucurât, 12)
Seçici hassasiyetimiz var:
Kendimize karşı gevşek,
Başkasına karşı demir.
Adalet, teraziyi önce kendimize kurduğumuz yerdir.
Rabbim… Bize kendimizi çıplak görmeyi nasip et.
Kusurlarımızla yüzleşme cesareti ver.
Dinleyen bir kulak,
Anlayan bir kalp,
“ben”den “biz”e,
“biz”den “Sen”e geçişin şuurunu bahşet.
Görünmeyen yerde de
Sırf Senin için en güzelini yapan
Kullarından eyle bizi.
Âmin.
Ve son bir fısıltı:
Hayatın en derin imtihanı
Kimsenin alkışlamadığı,
Kimsenin görmediği anlardadır.
Kim olduğumuz
Kalabalıkta değil,
Yalnızken ortaya çıkar.
“Allah kalplerinizde olanı bilir.” (Âl-i İmrân, 154)
Şimdi sıra bizde:
İçimizdeki yabancıyı susturup
İçimizdeki ışığı uyandırmakta.
Unutma ki;
Furkan ile hakkı bâtıldan ayıramayanın
basireti zamanla körelir.
Ferasetten mahrum kalan,
gördüğünü sanır ama hakikati ıskalar.
Olayların arkasındaki hakikati göremez;
Hikmetle yoğrulmayan bilgi,
insanı yükseltmez; yalnızca yük olur.
İzan ise;
aklı kibirden, kalbi savrulmaktan koruyan, dengeleyen
son ölçü, son denge, son terazidir.
Ve bil ki;
Önyargısız, samimi ve cesurca sorgularsan,
hakikat sana bilgi olarak değil,
hikmet olarak sunulur.
Bu yolculukta seni ileri taşıyacak olan;
ne kalbin tek başına sesi
ne de aklın kuru hesaplarıdır.
Seni hakikate ulaştıracak olan,
kalbin sesiyle aydınlanan bir akıl,
aklın ışığıyla derinleşen bir kalptir.
—
erolyazıcı /abbeyt♥️
hakikat yolunda bir yolcu
01.02.2026, pazar
—
Siz ne düşünüyorsunuz?
Paylaşın…
belki bir cümleniz, başka bir gönülde
bir kapıyı aralar.
Yorumlarınızı aşağıya bekliyoruz.
Teşekkürler, sevgiler, saygılar…
Yazarın Diğer Yazıları
Yorumlar
- Erol Yazıcı
TEŞEKKÜRLER ALİ İHSAN ABİ - SEVGİLER [11:25, 17.02.2026] EE ALİ İHSAN KADIKÖY: Allah birdir her seyi o bilir o yapar. Sayin kardesim Erol bey cok guzel ifade etmissiniz! yuce mevla ne yaparsa yapsin boynumuz incedir. Ramazaninizi simdiden mubsrek olsun ! Selamlar.
- Erol Yazıcı
TEŞEKKÜRLER EROL KARACA - SEVGİLER [10:21, 17.02.2026] EE EROL KARACA AĞRI BURAK KARACA: KIYMETLİ ÜSTADIM....HER TARAF...DİL EHLİ OLMUŞ....KALP ve RUH EHLİ...RABBİMİN DOSTLARI..KARANLIKDA...ALTIN NASIL...PARLARSA...OKADAR..AZLAR...RABBİM CÜMLE ALEME..MERHAMET ETSİN.. [10:21, 17.02.2026] EE EROL KARACA AĞRI BURAK KARACA: SAYGILARIMLA...EROL BEY..
- Ibrahim kaya
Maşallah yüregine saglık hocam...
