HATİCE'NİN HİKÂYESİ – 18. BÖLÜM
Kışın en soğuk gecelerinden biriydi...
Hatice, sancıyla uyandı. Karnındaki ağrılar her geçen dakika daha da şiddetleniyordu. İlyas ve kayınvalidesi telaşla hazırlanmaya başladı. Karla kaplı yolları güçlükle aşarak hastaneye ulaştılar.
Saatler süren zorlu geçen doğumun ardından bebeğin ilk ağlama sesi odada yankılandı.
Hatice hem yorgun, hem ürkek doktora baktı.
Doktor gülümseyerek:
Gözünüz aydın... Beklediginiz erkek bebeğiniz geldi dedi.
Hatice'nin gözlerinden yaşlar süzülüyordu istemsizce. Bebeğini kucağına aldığında, uzun zamandır ilk kez yüzünde umut dolu bir tebessüm belirdi. İçine ılık ılık bir şeyler aktı.
Koklayarak minik ellerini avuçlarının içine aldı ve fısıldadı:
"Hoş geldin oğlum... Adın Umut olsun. Belki sen, hayatımıza yeniden umut getirirsin..."
İlyas da ilk kez oğlunu kucağına alırken gözleri doldu. O an, herkes her şeyin değişeceğine inanmak istedi.
Ama hayatın yazacağı hikâyeyi henüz hiç kimse bilmiyordu...
Devamı yarın...
EMELCE'den sevgiler...