HATİCE'NİN HİKÂYESİ – 11. BÖLÜM
Asude'nin ağlamasıyla gözlerini açtı Hatice. Sabah olmuştu.
Yanına baktığında İlyas yatakta yoktu.
"Geç geldiği için bana görünmeden işe gitmiştir herhalde," diye düşündü.
Tam o sırada odanın kapısı açıldı. İlyas içeri girdi.
Yüzünde buruk bir gülümseme ve belli belirsiz bir suçluluk ifadesi vardı.
"Uyandırmak istemedim. Arkadaşlarla sohbet güzeldi, o yüzden gece gelemedim." dedi.
Bunu o kadar sakin söylemişti ki Hatice şaşırdı.
"Demek ki artık bana bir şeyler anlatmaya çalışıyor," diye düşündü ve içini küçük de olsa bir umut kapladı.
Ama yine de bir tuhaflık vardı.
Sanki söylemek isteyip söyleyemediği bir şeyler vardı.
En çok da Hatice'nin gözlerine bakamaması dikkatini çekiyordu.
Sürekli gözlerini kaçırıyordu.
Kahvaltı için mutfağa geçtiler.
İlyas, Asude'yi kucağına almıştı.
Hatice, onun bu beklenmedik ilgisine anlam veremese de sessizce izledi.
Hep birlikte kahvaltı yaptılar.
İlyas'ın bir başka şaşırtan önerisi ise;
"Hafta sonu hep birlikte pikniğe gidelim." demesi oldu.
Hatice çok sevinmişti.
Belki de evlilikleri sonunda rayına oturuyordu.
İlyas'ın zaman zaman arkadaşlarıyla vakit geçirmesi artık onu eskisi kadar üzmemeliydi.
Kendisinin de Zeynep gibi dostları ve komşularıyla kurduğu küçük dostlukları vardı.
"Sanırım evliliğimizi düzene sokmaya başladık." diye düşündü.
Yine de İlyas'ın gözlerini ondan kaçırması içini huzursuz etmeye devam ediyordu.
Fakat bu düşünceyi uzatmak istemedi.
Yarın hafta sonuydu.
Hep birlikte pikniğe gideceklerdi.
Şimdiden hazırlayacağı börekleri, İlyas'ın mangalda pişireceği etleri düşünmeye başlamıştı.
Tam o sırada kayınvalidesinin sesi duyuldu.
"Kalk kızım, işlerimiz çok."
İlyas evden çıkmadan önce Hatice'nin yanağına küçük bir öpücük kondurdu.
Hatice'nin içindeki umut biraz daha büyüdü.
Ama yarın...
Yarın onları bekleyen büyük sürprizden henüz hiçbirinin haberi yoktu.
Hatice'nin yolculuğunda yarın, aynı saatte yeniden buluşmak dileğiyle...
Sevgiyle kalın.
EMELCE