… CEVAPSIZ SORULAR
ŞİİR: … CEVAPSIZ SORULAR

… CEVAPSIZ SORULAR
Aynanın karşısına geçip uzun uzun durdum
Ve sordum aynadakine:
Biz gidince,
hatıralarımızı kime bırakacağız?
Anılarımızı kim omuzlayacak?
Kim taşıyacak?
Hatırlayanlarımız olacak mı?
Kim hatırlayacak bizi gerçekten?
Yad edilebilecek miyiz?
Adımız anıldığında
Bir durup düşünen olacak mı?
Yokluğumuz fark edilecek mi,
Yoksa sessizce silinip gidecek miyiz?
Arkamızdan kim üzülür?
Ama gerçekten…
Hiç içten hüzünlenen olur mu acaba?
İçten, sahici bir hüzün duyan,
Bir an durup, iç çeken olur mu?
Peki ya bütün bunlar…
bizden sonra bir anlam taşır mı?
Yoksa yalnızca bizim zihnimizde mi büyüttük her şeyi?
Ya da bunların var mı bizden sonra bir anlamı?
Çok mu önemli?
Bu kadar önemli miydik gerçekten?
Gazetenin arşivine kim sahip çıkar?
Koruyan, saklayan, bakan olur mu?
Sayfalarımızı karıştıran,
Satır aralarında bizi arayan biri olur mu?
Yoksa tozlu raflarda unutulup gider miyiz?
Sitemiz ne olur?
Bir tık daha mı azalır hatırlanmak?
Bir gün kapatılan bir bağlantı gibi mi söner izimiz?
Biz gittiğimizde
ne kalır, nemiz kalır bu dünyada bizden?
Bir ad mı,
bir iz mi,
Bir nam mı,
Yoksa, koca bir hiç mi?
Peki ya bize ne olacak?
Bırakıp gittiğimiz o yerde…
Bu soruların cevabı orada mı saklı?
Sorular çok…
Ama var mı bunların güzel bir cevabı?
Yoksa cevap aramak da mı boşuna?
En çok da bunu sordum aynaya:
Ne olacağız biz?
Gerçekten…
Ne olacak bize?
“Belki de asıl soru şu:
Biz gittikten sonra hatırlanacak mıyız değil;
yaşarken, gerçekten iz bırakacak kadar yaşamış mıydık?”
erolyazıcı /abbeyt♥️
hakikat yolunda bir yolcu
07.01.2026, çarşamba
