ON YEDİ YILIMI VERDİĞİM ERDOĞAN
ON YEDİ YILIMI VERDİĞİM ERDOĞAN...
On yedi yılımı verdiğim Erdoğan'a bugün dönüp baktığımda, vallahi de billahi de beklediğimiz hiçbir şeyin düzelmediğini görüyorum.
Biz bu yola çıkarken ne hayaller kurmuştuk. Adaletin tesis edileceğine, liyakatin hâkim olacağına, yolsuzlukların son bulacağına, ülkenin demokratikleşeceğine inanmıştık. Peki ne oldu?
Yandaşlarını zenginleştirmek için çalışan bir iktidar gördük. Yol yaptı, asfalt döktü, hastaneler, okullar inşa etti. Bunları inkâr edecek değilim. Ancak bir ülkenin kalkınması yalnızca betonla, asfaltla, binalarla ölçülmez. Asıl mesele adalettir, hukuktur, özgürlüktür, insanın refahıdır.
Kendisinden önceki iktidarları eleştirirken yolsuzluklardan söz ediyordu. Peki, kendisi ne yaptı? Öncekilerin yaptıklarının çok daha fazlasını yaptı.
Bir zamanlar askerî vesayetten kurtulmayı vaat etti. Askerî rejimin tasfiyesini demokrasiye geçiş olarak sundu. Oysa gelinen noktada bir vesayeti tasfiye ederken başka bir vesayetin kapısını araladı. Eski düzenin yerine kendi siyasi rejimini kurdu.
Biz değişim beklerken yalnızca iktidarın sahipleri değişti. Biz adalet beklerken adaletin terazisi şaştı. Biz özgürlük beklerken söz söylemenin bedeli ağırlaştı.
İnsanın en büyük hayal kırıklığı, karşısında durduğu insanlardan değil, bir zamanlar inandığı ve uğruna yıllarını verdiği insanlardan gelir.
Benim itirazım bugün geçmişteki inancıma değil, o inancın nasıl kullanıldığına.
On yedi yıl az zaman değil. İnsan bir ömrün önemli bir bölümünü verir. Peki, geriye dönüp baktığımızda elimizde ne kaldı?
