GÜLMEYİ UNUTTUK

Henüz reşit olmamış insanları sigortasız çalıştırmak, geçmişten beri süregelen bir sorun. Maalesef buna bir türlü çözüm getirilemedi. Beni en çok üzen haber oldu. Gencecik insanların yanarak ölmesi...Bu acıya dağ olsa yıkılır, taş olsa çatlar. Ailelerinin yerine koyup anlamaya çalışma hissi bile yüreğimizi yakıyor. Felaketler son olsun. Tekrarlanmasın. Fakat sürekli tekrar ediyor. Gün geçmiyor bu ülkede bir cinayet işlenmesin. Bu nasıl ruh hâlidir? Nasıl vicdansızlıktır? Her gün bir kadının canına kıyılıyor ya da gasp ediliyor.. Bir öğretmen trafikte dövülerek öldürüldü. Hem de iki tane hayat kurtaran doktor evlat yetiştirmiş. Artık sokakta, caddede , kapımızın önünde kiminle karşılaşacağımızı bilmiyoruz. Bir diğer değinmek istediğim konu akrana zorbalığı. Çocuklarınızı eğitemiyorsanız okula göndermeyin. Şiddetin hiçbir hafifletici sebebi olamaz. Son olarak sokak hayvanlarını beslemeye yasak getirildi. Bu kadar kötülüğün olduğu bir dünyada, onlar bizden daha masumlar aslında. Hepsi çok üzücü maalesef . Ağlanacak o kadar şey var ki, gülmeyi unuttuk.