Eksik Cümleler, Maskeler ve Sahicilik
Felsefe
Eksik Cümleler, Maskeler ve Sahicilik
Bir insan karşısındakini eleştirirken ya da ayıplarken kendine daima şunu hatırlatmalıdır: Daha tanımadan, dinlemeden ahkâm kesmek cahilliğin ta kendisidir; yol uzun ve seninki henüz bitmedi. Önce dinlemek, anlamak ve ardından yorum yapmak, bakış açısının evrenselliğini belirler.
Evrenin mükemmel bir arşivleme sistemi vardır; siz unutursunuz, o unutmaz. Kınadığınız, eleştirdiğiniz ne varsa bumerang gibi döner ve eninde sonunda size faiziyle geri döner: Yaşattığınızı mutlaka yaşarsınız. Yol yakınken "kesin" ve "asla" kelimelerini lügatınızdan çıkarın.
Onun yerine, hakkında bilgi sahibi olmadığınız konuları sabırla dinlemeyi ve susmayı tercih edin. Eğer mutlaka bir cevap vermeniz gerekiyorsa, "İçimden geçeni net olarak ifade ederken, eleştirmek yerine şu anda böyle hissediyorum" demek çok daha etiktir. Nasıl, kulağa çok daha yumuşak ve yapıcı geliyor, değil mi?
Maskelerden Arınmak ve Sahicilik
Zamanla anladım ki karşımdaki insanların kavgaları benimle değil; gerçekleşmemiş kişilikleri, sevilmemiş çocuklukları, yetiştikleri ortamlar ve aldıkları aile terbiyesi çerçevesinde, başarılarla gizlemeye çalıştıkları öz değersizlikleriyle ilgilidir.
O yüzden boş verin değmeyenlere değer vermeyi. Zamanınızı ve ömrünüzü çalan, size huzursuzluk veren negatif insanları; bal yapmaz arı gibi beyninizde vızıldayarak hayat enerjinizi sömüren düşünceleri geride bırakın. Yerlerine pozitif düşünceler, en değerli hazineniz olan zamana ve nefese değen güzellikler koyun. İnsanlara gülümseyin, her şeye ederi kadar değer verin ve olumsuzluklardan uzak durun. Bence insanın kendiyle yapabileceği en barışçıl ve en kıymetli hesaplaşma da budur zaten.
Olağan yaşam süresi içinde sosyal ilişkiler çoğunlukla bizden kusursuzluk, bir rol ve sürekli bir onay bekler. Bu dünyada "maskesiz" kalabilmek ve kendi gerçeğine sadık olabilmek büyük bir cesaret ve içsel olgunluk gerektirir. Mükemmel olmak zorunda değiliz; ister kabul görelim ister görmeyelim, olduğumuz gibi olup var olduğumuz anı doya doya yaşayalım. Hata yapma lüksünü kendimize tanırken, en önemlisi "içimizin rahat olması" ölçütüne dikkat edelim. Bireyi gerçekten özgürleştiren ve huzurlu kılan duygu tam olarak budur.
Çünkü başkalarının beğenisine sunulan bir hayat, reklamlardan ibarettir ve bir süre sonra bireyin kendisine bile yabancılaşmasına, içsel çatışmalara yol açar. Sahicilik ise hem insanın kendi ruhuna attığı en sağlam köprü hem de etrafındakilere verebileceği en dürüst hediyedir. Birey, tüm artı ve eksileriyle "Ben buyum" diyebildiği an huzur bulur. Huzurun olduğu her yerde o güzel his derinden yaşanır ve hissettirilir; en güzeli de budur.
Tamamlanmamış Cümleler Çağı
Bu güzel ve içten düşünceyi paylaşmak, kendi iç sesime kulak vermek bana çok iyi geliyor. Şüphesiz çağımızın en büyük hastalığı olan iletişimsizlik içerisinde insan, tamamlanmamış bir cümledir.
Hevesleri, beklentileri, erteledikleri, kursağında kalmış kelimeleri, kaçırılmış bakışları, gizledikleri, bitirilmemiş ve gönderilmemiş mektupları, susuşları, istemsiz hareketleri ve veda edişleriyle insan, yarım kalmış bir hikâyedir. İnsan, belli bir mesafeden sonra anlıyor ki kurguladığı hayat hep eksik kalıyor; yerli yerine oturmayan pek çok detayı her aynaya baktığında net bir şekilde görüyor. Ve anlıyor ki hayat, hep beklenmedik sürprizlerden ibarettir.
Bu durumda kural basittir: Biz inandığımız yolda, olduğumuz gibi yürürken zamana ayak uyduracağız. Beklenmedik durumlara hazır olmanın yollarını arayacak, huzurlu hissedemediğimiz ortamlarda kalmayacağız. Bunun için de kendimizi çok iyi tanıyıp nereden gelip nereye gideceğimizi bileceğiz.
- Özgürlük: Kimseye bir zararın dokunmadan, kendi kendine yetebilme ve canının istediğini bilgelikle yapabilme sanatıdır.
- Edep, Haya ve Ahlak: Önce kendine saygı duyarak, kimsenin hakkını ihlal etmeden yaşayabilme olgunluğudur.
- Dürüstlük: İçiyle ve dışıyla bir, bütünde tutarlı olabilmektir.
- Aşk: Bir saat sürecek olsa bile, bir insana varlığın tüm coşkusuyla sarılabilmektir.
- Yaşam: Her anı, her saniyeyi hissedebildiğin ve yaşayabildiğin kadar derin kılabilmektir.
Her daim gönlümüzdeki en iyiye çıksın yolumuz.
