Mapus Damından Notlar – Yirminci Gün
Mapus Damından Notlar – Yirminci Gün
Dile kolay, mapusta geçirdiğim yirminci gün. Kapalı kapılar, demir parmaklıklar ve duvarların ardında, sanki belirsizliğin girdabında boğuluyorum. Günler ve geceler birbirine karışıyor; zaman, sanki bana karşı inatla ağır akıyor.
Hapis hayatı bana göre değil desem de, belli ki Rabbimin bildiği bir şey var. Bu yola düşmüşsem, bir hikmeti vardır elbet. Çıkmama daha iki hafta var; oysa iki hafta, burada bir ömür gibi.
Bazen kendimi bir böcek gibi hissediyorum; sırtüstü yatmak bile ağır geliyor. Yüzüstü yatıyorum ki arkam yere değmesin. Öyle yatınca da horluyormuşum. Geceleri genelde uyanık olurum, sabaha doğru gözlerim kapanır. Ama ne zaman derin bir uykuya dalsam, biri silkeler uykumdan eder.
Oysa ben kimseyi rahatsız etmem. Karanlıkta, tuvaletin kapısındaki cılız ışığın altında kitap okurum. Horlayanlar onlar olurdu, ama bir kez olsun yüzlerine vurmadım. Çünkü bilirim, kimse isteyerek horlamaz. Herkesin uykusu kendi sığınağıdır.
Sayım yapıldıktan sonra kahvaltıya oturdum. Yetmiş yaşındaki delikanlı Mehmet Kaya, zeytinle peynir yediğimi görünce, tabağından bir kaç dilim salamı çatalıyla benim tabağıma bıraktı.
O an, küçük bir mutlulukla doldu içim. Değişik bir tat, mahpuslukta bir bayram gibi gelir insana. İçimden dua ettim; ona sağlık, sıhhat diledim. Meğer benim de dolapta hakkım varmış; alıp yiyebilirmişim. Ama bir kez olsun o dolaba “Ne var içinde?” diye bakmadım.
Mahpuslukta misafir gibi hissediyor insan kendini. Sanki oraya ait değilmişsin, ama gidemiyorsun da. Bilinç kabullenemiyor bu halini.
Doğukan’la meydancımız Halil gidince, bir sessizlik çöktü üstüme. Artık dama oynamıyorum. Onlar gidince, sanki zaman da durdu.
Kısa bir zamanda çok uzun bir hayat yaşadım burada. İnsan, bazen zamanın içinde zamansızlığı yaşar. Zamanın akışında sıkıştım. Kendimi avutacak bir neden arıyorum ama nedenin de bir nedeni mi olur Allah aşkına?
Bu yerde kendimi yadırgıyorum; kabullenemedikçe gün geçmek bilmiyor. Geceler bana ızdırap veriyor; iğnesi var, acıtıyor, batıyor. Gecenin vızıltısı, sanki bir arının kanat sesine dönüşüyor içimde.
Meğer o arı, yıllarca beni aramış; bal yapmak için benden bir öz alması gerekiyormuş.
O öz, ne tuhaf ki töze dönüştü.
Ve göze gelmeden, bugünü de geçirdim, o sıkıcı haliyle.
Ama gecenin geç saatlerinde, sabaha doğru, yine kondu üzerime o arı… ve soktu.
Canımı yaktı.
Ama belki de o acı, içimde kalan son canlılığın işaretiydi.
