Köşe Yazısı

Mapus Damından Notlar – On Yedinci Günüm

Sebahattin okumuş
Sebahattin okumuş
47 2 dk 0
Mapus Damından Notlar – On Yedinci Günüm

O kadar daraldım ki bugün, sanki rahimde bir cenin gibiyim; iki büklüm, sessiz ve karanlığa gömülmüş haldeyim. Secdeye kapanmışım, “Allah’ım, çıkar beni bu delikten” diyorum. Sanırım gerçekten bir böceğe dönüşmüş olmalıyım — tıpkı Gregor Samsa gibi. Yoksa insan nasıl dayanır bunca gün, bu kadar darlığın içinde? Böceğe dönüşmek gerekir demek ki; çünkü insan kalmak ağır geliyor insana bazen. İnsan, insanlığının yüküyle çürüyebilir dar bir hücrede.

Ama böceğe dönüşmekten gocunuyorsan, o halde insan kalabilmek için savaş vereceksin. Çünkü dışarıda böcekleri gördükleri yerde eziyorlar. Gündüzleri ışığın, geceleri sokak lambalarının altında böcek olamazsın. Kafanı çıkarırsan, terliği yersin. Dünya, böceklerle dolu ama kimse böcek olduğunu kabul etmiyor. Herkes insan rolünde, ama kalbinde sürüngenlik taşıyor.

İnsan olmak ve insan kalmak, işte bu olmalı desturum. Mapusta böceğe dönüşüyorsun belki ama dışarıda da insanların çoğu içten içe böcekleşiyor; fark şu ki, burada sen o dönüşümü görüyorsun, dışarıda ise onlar saklıyorlar.

Beni buraya atan, belki de dışarıdaki değil içimdeki gardiyandı. Problemim içerideydi; kendi mahzenime inememiştim. Benliğimin karanlık odalarına inmeye korkmuştum. Şimdi o mahzende oturuyorum, kendi içimdeki dar alanda. Vurmuşum birine belki; öfkenin kör anında kendimi kaybetmişim. “Ne oldu sana Sebahattin?” diye soruyorum kendime. “Vurdun, dövdün… senden acizdi, bu sana yakıştı mı?”

Dövülmek de, dövmek de aynı çemberin içinde. İkisi de acizliğin işareti. İnsan güçlü olduğunda yumruk atmaz; çünkü bilir ki yumruk aklın yerini alamaz. Kol kaslarını değil, beyin kaslarını geliştirmelisin. Zira beynin zayıfsa, güçlü kolların seni felakete taşır.

Burada, bu taş duvarların arasında anlıyorum ki; ceza, dıştan gelmez. Ceza, insanın kendi içindeki eksikliğini görmesidir. Ben de eksik olan bir şeyi tamamlamaya geldim buraya. Ceza değil bu, bir ikaz, bir tefekkür süreci.

Daraldım evet… ama dar kapıdan giren geniş ufuklara ulaşır derler. Belki de bu hücre, beni o dar kapıdan geçiriyor. Daralıyorum ki, genişleyebileyim. Sıkışıyorum ki, yeniden doğabileyim.

Bir gün, ilmim el verdiğinde, bu darlığın anlamını da kavrayacağım. Ve o zaman, aydınlığın içinde bir yol bulup yürümeye başlayacağım — hem içimde, hem dışımda.

Sebahattin okumuş
Sebahattin okumuş

[email protected] · Makale sayısı: 380

Bu Yazıyı Paylaş