Köşe Yazısı

Mapus Damından Notlar – On Üçüncü Gün

Sebahattin okumuş
Sebahattin okumuş
43 3 dk 0
Mapus Damından Notlar – On Üçüncü Gün

18 Ağustos Pazartesi

Sekize beş kala sabah sayımı için seslendiler. Apar topar yataktan kalkıp hazırlandım. İnfaz koruma görevlileri volta alanının kapısını açıp sayımı yaptılar, sonra kapıyı kapatıp çıktılar. Özellikle yetmiş sekiz yaşındaki Mehmet Kaya dedemize güzel sözler ederlerdi. Buradaki görevlilerin kötü davrandığını hiç görmedim, bağıranı çağıranı olmadı. Bu tavırları gerçekten takdire şayan.

Kahvaltımı yapıp biraz uzandım. Bugün maç günüydü. Görevliler bizi sahaya götürecekti. Belimdeki ağrıdan ötürü çekiniyordum. Fıtık bölgesini zorlamaktan korkuyordum ama koğuş sorumlumuz Mehmet Seven “adamımız yok, en azından kaleye geç” diyerek beni zorladı. Önce kalede başladım, birkaç gol kurtardım, birkaç da yedim. Sonra ortaya geçtim. İki güzel gol attım, bir de asist yaptım. Son on dakikaya doğru fenalaştım. İki haftadır hareketsiz olduğumdan nefes nefese kaldım, öksürerek kendime gelebildim. İdmansızken sahaya çıkmamak gerektiğini anladım. Sağlığın yoksa, elinde olan hiçbir şeyin değeri yok. Önce sağlığı korumak lazım.

Maç bitince koğuşa döner dönmez duşa girdik. Çamaşırlarımızı yıkayıp astık. Her gün duş almak bir kural gibiydi. Ben zaten duşu severim, bana göre burada yaptığım her iş bir kazanç sayılırdı. Duş demek en az yarım saat oyalanmak demekti, üstüne çamaşır işiyle birlikte neredeyse bir saat geçiyordu. Burada günleri sayıyoruz ama aslında saatleri, dakikaları sayıyoruz.

Koğuşta çoğu zaman meydancı arkadaşlara bulaşık yıkamada yardım ederdim. Benim günüm az ama onların cezası dört yıl, beş yıl. Onları düşününce empati yapar, işlerini üstlenirdim. Aslında vazifem değil ama yapmazsan zaman da geçmiyor.

Akşam oldu. Sohbetlerde maç kritiği yapılıyordu. Benim attığım gollerin teknik açıdan harika olduğunda hemfikir oldular. Gururum okşandı. Dört duvar arasında, böyle küçük şeylerle mutlu oluyor insan. Yine de boş zaman geçirmek bana göre değildi. Ben zamanın her karesini doldurmaya çalışırım.

Akşam namazını kıldıktan sonra televizyon karşısına geçtim. O gün maç yaptığımız için onun heyecanı konuşulsun istedim, belli ki övülmeye ihtiyaç duyuyordum. Fakat ilginç bir şey yaşadım; günlüğümü yazarken koğuşumuzun meydancısının adını bir türlü hatırlayamadım. Nedenini düşündüm. Onun geçmişinden dolayı hafıza sorunları vardı. Kimi zaman evli olduğunu, çocuğu olduğunu söylüyordu ama ailesi hiç evlenmediğini anlatıyordu. Bana da “seni bir yerden tanıyorum” demişti. Ben tanımıyordum. Sonra başka mahkûmlara da aynı şekilde davrandığını görünce, demek ki hafızasıyla ilgili ciddi sorunlar vardı. Yine de iyi bir insandı. Kur’an okumayı mapusta öğrenmişti, perşembe akşamları okurdu. Onun bir zamandan sonra çoğu şeyi hatırlayamadığını iddia etmesiyle onun adını hiç hatırlayamamamın benzerliği beni çok şaşırttı. Bir tek diyebilirim onun adı aklıma gelmiyor. Mucize gibi...

Televizyon karşısındayız. Eski bilgi yarışmalarını durmadan bize izleten ve sabrımızı zorlayan koğuş ağası Mehmet Seven, bir süre sonra birden sohbetimizi bölerek, toplantı vaziyeti aldırarak gençten bir arkadaşı kızdıracak bir konuyu açtı ve laflar etti. Sabah maçtan sonra Üst Kaynarca’da oturan Recep, bir ay kapalı cezasını doldurup açığa geçti. Onun bir tişörtünün çalındığını iddia etmesiyle koğuş karıştı. Koğuş ağamız sert rüzgârlar estirdi, ortalık karıştı. Hırsızlıkla itham edilen genç ile tartışma çıktı. Bağırış çağırış oldu. Maraşlı Erol abiyle ben ne yapacağımızı şaşırdık. Sonunda görevlilere haber verildi. Memurlar gelip kavga edenleri hücreye götürdü.

Bu olay Mehmet Seven’in sonu oldu. On bir ay sürmüş ağalık düzeni çöktü. Koğuş sakinleri rahat nefes aldı. Çünkü ağa artık düzeni sağlayamıyordu, sonunda kendi sonunu kendi hazırlamış oldu.
Sebahattin okumuş
Sebahattin okumuş

[email protected] · Makale sayısı: 380

Bu Yazıyı Paylaş