Mapus Damından Notlar – On Sekizinci Gün
Mapus Damından Notlar – On Sekizinci Gün
Pazar sabahı.
Kalk iştimasından hemen sonra kahvaltımı yapıp, duvarları altı metreyi bulan, yalnızca gökyüzünü görebildiğimiz o on bir adımlık alanda yarım saat volta attım. Tek başımaydım. Yoruldum ama artık belim ağrımıyor. Yürürken bir yandan kendimi, bir yandan belimi test ediyorum. İlk gün nezarethanede sandalyeler üzerinde yanlış yatışım yüzünden epey ağrı çekmiştim. O günlerden sonra nice ağrı kremi sürdüm o bölgeye.
Ama anladım ki asıl sebep o değilmiş; ağrının kaynağı hareketsizlikmiş.
Ne zaman hareket etmeye başladım, ağrılarım dinmeye başladı.
Volta atarken düşündüm.
Bugün pazar… Mapusa gelişimin üzerinden on sekiz gün geçmiş. On iki günüm kaldı. “Bugünü de akşamki maçları izleyerek geçiririz herhalde,” dedim kendi kendime.
Karanlık çöktü. Yat iştiması için gelen infaz koruma görevlileri göz ucuyla bizi saydı. Dokuz kişiyiz.
Akşam ezanı okununca Maraşlı Erol abi, Meydancımız Halil, yetmiş sekizlik Mehmet Kaya dedemiz ve ben üst kata çıkıp namazlarımızı kıldık. Dualar ettik.
Aşağıya ilk inen ben oldum. Televizyonun karşısına geçip oturdum. Derdim, vakti olabildiğince hızlı geçirmekti. Dakikalar, saatler, günler şipşak geçsin istiyordum.
Ama bir yandan da zaman garip bir hâl alıyordu; bir yandan daralıyor, bir yandan genişliyordu. Gün geçtikçe içimde bir sıkışma hissi büyüyordu.
Geceleri uyuyamıyorum.
Uyumak için kitap okuyorum, gözlerim yorgun düşsün diye. Bilgiye olan açlığım da bu yorgunluğu haklı kılıyor aslında.
Bu gece okurken Musa’nın hikâyesine denk geldim. Firavun erkek çocukları öldürürken, Musa’nın annesi korkusundan çocuğunu bir sepete koyup nehre bırakıyor. Kız kardeşi de gizlice sepeti izliyor. Firavunun hizmetkârları çocuğu buluyor, ne yapalım diye danışıyorlar.
Firavunun eşi Asiye, çocukları olmadığından, “Onu biz büyütelim,” diyor ve Firavunu razı ediyor.
Ama Musa kimsenin memesini emmiyor, ağlayıp duruyor. Bir çare aranırken, kız kardeşi “Onu emzirebilecek birini biliyorum,” diyor. Böylece Musa’nın annesi, kendi oğlunu gizlice emziriyor — hem de ücret karşılığı.
Benim hâlim de biraz buna benziyor.
Gecelerim beni emziriyor sanki. Uyutabilir gecelerim beni, ama eksik yanımı tamamlamam için beni bilgiyle doyuruyor aynı zamanda.
Okudukça, sanki annem gibi besliyor beni.
Musa’ya buradan selam gönderiyorum. Onu anmak istedim.
Onun Rabbi Firavunu denizde boğdu, Musa’yı kurtardı.
Ben de böyle bir iyiliği, bir kurtuluşu Allah’tan çok istiyorum.
Allah’a güvenen her daralımdan bir genişliğe varabilir.
Zaman daralır, genişler; zaman aslında bizim için vardır, Allah için değil.
O, zamanı yaratandır.
Bizse zamanı ne kadar anlamla doldurursak o kadar varız.
Bir gün daha akıp giderken, aslında heybemi doldurduğumu fark ediyorum. Ama o anda değil…
Yazarken farkına varıyorum yaşananların.
Şimdi, yazarken, her şeyin farkındayım.
