Köşe Yazısı

Mapus damından notlar — On ikinci gün (17 Ağustos, Pazar)

Sebahattin okumuş
Sebahattin okumuş
66 2 dk 0
Mapus damından notlar — On ikinci gün (17 Ağustos, Pazar)

On sekiz gün kaldı. Üç gün diye girmiştim Kartal Kapalı Cezaevi’ne; gel gör ki bugün on ikinci gün. Hesaplarım şaştı; küçücük beklentilerim dört katına çıktı. Zaman, burada farklı akan bir şey; planlar ve tahminler birer gölge gibi eriyor.

İnsanın içinde istemeden beliren kötü düşünceleri gözlemledim. Kendimi hep “kimseye kötülük düşünmemiş” biri olarak bilirdim; fakat vesvese gelip konuyor mu, geliyor. Burada görevimiz ateşi büyümeden söndürmek: filizlenmeden, alevlenmeden. Kötülük bir kez yayıldığında her şeyi yakar; insanı da cehenneme sürükler. İnsanlar bazen dünyadan yüklenip kendilerini cehenneme odun olarak taşırlar. Bu yüzden kötülüğün değil, sevginin ateşini canlı tutmak gerekiyor. Sevginin varlığı cennettir; yokluğu cehennemdir. Tek sarılacağımız alev — sevgi — olmalı; onu yakmalıyız, onunla bedenlerimizi ısıtmalıyız. Sevginin olduğu yerde, ben hep Allah’ı aradım; çünkü sevgi ile dolu olmayan bir ortamda O’nu bulmak mümkün değil.

Koğuşta Elçi Yusuf’un ruhunu yaşatmaya çalıştım: kimseyi kırmadan, hep iyiliği söyleyerek, dilim döndüğünce hakkı, sabrı ve sabırlı olmayı tavsiye ederek. “Yeni bir hayat kurun” dedim; geçmişin gölgesinde kalmayın, önünüze bakın. Kur’an’ı, elçilerin hayatlarını (Yusuf, Yunus, Nuh, İbrahim, Muhammed) örnek gösterdim—onların sabrı, teslimiyeti ve umutları, burada durduğumuz bu yerde bile yol gösterici olabilir. Eğer bütün kalbimizle Allah’a sığınır, O’nun nurunu ararsak, bizi aydınlığa çıkaramayacağı hiçbir karanlık yoktur.

Halimiz: Şu an balığın karnındayız, Yunus gibi; şu an ateşin ortasındayız, İbrahim gibi; tufanın ortasındayız, Nuh gibi; mağaraya çekilmiş gibiyiz, Muhammed gibi. Asıl mesele dalgalardan kurtulmak değil; kurtarıldıktan sonra ne yapacağımızdır. Bizi dalgalardan kurtaranı unutup yaşamaya devam edersek vay halimize. Kıyıya vurduk; çıplak bedeni giyindirdik; Rabbimize şükretmeli ve kalan hayatımızı O’nun hizmetine adamalıyız.

Fırsat buldukça bunları anlatmaya çalıştım. Çoğu zaman sözüm Sedat Kısacık’ın veya Maraşlı Erol abi’nin müdahaleleriyle yarıda kalıyordu — konuşma başka yöne kayıyordu: “Sen dama oynamıyor musun? Bakalım bugün kim kazanacak?” gibi geçişlerle. Buna rağmen elçilerin çektiği zorlukları derinden anlıyorum; hepsine selam olsun.

Bugün, cezaevi duvarları arasında bile, insanın içindeki ateşleri hangi yakıtın tutuşturduğu sorusunu sordum: Korku ve öfke mi, yoksa sevgi ve teslimiyet mi? Cevap, yolumuzu belirleyecek. Benim tercihim sevgi ateşi — söndürülmemesi gereken ateş.
Sebahattin okumuş
Sebahattin okumuş

[email protected] · Makale sayısı: 380

Bu Yazıyı Paylaş