Mapus Damından Notlar – On Birinci Gün
Mapus Damından Notlar – On Birinci Gün
16 Ağustos, Cumartesi.
Sabah sayımının ardından dar alanda on bir adımlık voltamı attım. Her adımda derin nefesler aldım, içime çektiğim hava belki özgür değildi ama yine de bana ait bir serinlik bırakıyordu. Bir bardak çay, bir rafadan yumurta, birkaç zeytin, azıcık beyaz peynir ve iki dilim ekmekle kahvaltımı yaptım. Sonra yine yatağa uzandım.
Pencere kenarına dizdiğim kitaplar arasında Dostoyevski’nin İdam Mahkûmunun Son Günü vardı. Burada kaldığım sürece iki kez okudum, altı yıl önce de okumuştum. Mapusta bu kitabı okumak bambaşka bir yankı buluyor insanda. Yazarın anlatmak istediklerini sanki kendi nefesimle ölçüyor, yaşadığım hâl ile kıyaslıyordum. Bazen kitabın ağırlığı korku salıyor, elimden bırakıp başka kitaba geçiyordum. O anlarda ise Kur’an mealini okumayı hiç ihmal etmiyordum. Çünkü daralan yüreğime tek teselli, ilahi kelamın ferahlatıcı nefesiydi.
Yatağa sarılıp uyumaya çalışırken kitap bir nevi teselli yastığım oluyordu. Her sabah uyandığımda ise hamd ediyordum. Sanki karanlıktan aydınlığa çıkıyordum, sanki okyanusta boğulmaktan son anda kurtulmuşum da kıyıya vurmuşum gibi bir sevinç kaplıyordu içimi. Bazen Yunus’un balığı misali, karanlık bir karnın içinde boğulmuşum da Rabbimin kudretiyle dışarıya atılmışım gibi hissediyordum. İbrahim elçinin ateşe atılıp da ateşin suya dönüştüğü anı hayal ediyor, kendi ateşimden kurtulmuş gibi bir ferahlık duyuyordum.
Evet, acı vardı. Ama acının bana güç vereceğini de hissediyordum. Çünkü acı, insana kendi varlığını hatırlatıyor; kırılganlığını ama aynı zamanda dayanma kudretini öğretiyordu. Bu on birinci günümde artık yavaş yavaş alışıyordum mapus günlerine, yeni koğuşa, arkadaşlara. Kaderin aynı damda buluşturduğu insanlardı hepsi.
Doğukan vardı mesela, gencecikti. Rap yapıyor, kendi yazdığı sözleri elinde kalemle devamlı mırıldanıyordu. İçiyordu da. Bizim koğuş sigarasızdı ama o, abisi Adem’le birlikte kağıda not yazıp pile sarıyor, altı metrelik duvarın üzerinden aşırıp diğer koğuştan sigara istiyordu. Bu gizli alışveriş koğuşun büyüklerinin hoşuna gitmese de aleni sırlar gibiydi.
Koğuşumuzun ağası Mehmet Seven ise pazartesi günü açıkta yapılacak halı saha maçında beni de oynatacağını söyledi. Yürümekte zorlandığımı, bel ağrılarımı anlatsam da dinlemedi:
“Öyle böyle oynayacaksın. Adamımız yok. Kaleye geçersin en azından” dedi.
Sanki kaleye geçince beldeki yük hafifliyordu. Mecburen volta atmayı sıklaştırdım, ısınma hareketleri yapmaya başladım. Ama kaslarım inatla direniyordu, eğilip kalkmakta bile zorlanıyordum. Yine de bekledim, o gün gelsin de maçın nasıl geçtiğini anlatayım istedim.
Şimdilik okuyucularıma sorayım: Sizce oynadım mı? Oynadıysam gol atmış mıyımdır, gol pası atmış mıyımdır, yoksa sadece kalede mi oynadım? Yorumlarınızı duymak isterim.
Çünkü bu tür etkinlikler nefes aldırıyor. Bir maç, bir volta, bir kitap sayfası… Bunlar daralan yüreğinize su serpiyor. İçeride insanı diri tutan şey belki de küçük oyunlar, küçük nefesliklerdir.
