Köşe Yazısı

Mapus Damından Notlar – On Altıncı Gün

Sebahattin okumuş
Sebahattin okumuş
55 3 dk 0
Mapus Damından Notlar – On Altıncı Gün

Gün doğmak bilmiyor. Doğumu esnasında acısını neden ben çekiyorum anlamış değilim. Gece bir türlü geçmiyor, karanlığı üzerimden atamıyorum. Gözlerim ışıksız görürken, kitap sayfalarını sanki parmak uçlarımla okur gibiyim. Beynim bir makina gibi ses çıkarıyor, gürültüsünden belki uykum gelmiyor olabilir de. Gün doğumunu bekliyorum; inleyen nedense hep ben oluyorum. Ne zormuş doğmak, doğurmak günleri. Her bir günüm, her bir gecem bir müebbet mahkûmun çektiği ızdıraba denk düşüyor sanki. Bu ne geçmez gece be… Sabahı zor ettim, her zamankinden daha zordu, geçmek bilmedi.

Üzeri sıyrılmıştı, uyandırmak istemedim. Örttüm üzerini bir ana şefkatiyle, güneşi uyandırmak istemesem de istedim bir yandan. Birazdan uyanır, ısıtır içimi. Alır benden dünde kalan dertlerimi. Ve kalktı yatağından göz kamaştıran güzelliğiyle.

Sabah sayımından birkaç saat sonrasında kapıyı açtı infaz görevlileri; Göçbeylili İdris Bürge’yi koğuşumuza getirdiler. Eski koğuş sorumlusu Mehmet Seven’in yeri otomatikman ona verildi. Dile kolay, beş müebbeti var adamın. Kırklı yaşlarda, renkli gözlü, sarışın. Ordu Mesudiyeli. Oldukça mal varlığı yerinde, çiftçi bir ailenin çocuğu. Yerleri var birçok yerde, Pendik’te de. Aslında hoş muhabbetli biriydi. Nasıl olur da bu kadar varlıklı bir insan düşer bu deliğe, anlam veremiyorsun.

İki hafta bir arada yaşadık, ağalık rejimini getirmeye hiç uğraşmadı. Birkaç kez gece Sedat Kısacık ve Adem’le söz dalaşına girdiler, bağrışıldı. Ama sabah olunca bir şey olmamış gibi muhabbetlerine kaldıkları yerden devam ettiler. Onunla da dama maceralarımız oldu; on maç yaptıysak ikisini kaybettim. Doğukan ve Adem çoğunlukla beni yendiler. Birkaç gün üstünlük sağlamış olsam da uzun sürmedi.

İdris’in yirmi yıla yakın geçmişi var mapusta. Yirmi yaşlarında düşmüş buraya. Kuzenini öldürenleri ortadan kaldırmışlar. İki kuzeniyle birlikte mapusa girmiş. Onların suçsuz olduğunu anlatırdı. Gazeteci olduğum için tanıdık bir avukat sorduydu. “Onları nasıl çıkartabilirim?” diye düşünüp dururdu.

Adalet Bakanı’nı tanıyorum, ama inan kendi ailesinden biri düşse mapusa elinden bir şey gelmez. “İstemez, çeksin der cezasını” demişimdir. Ama o, “Onların suçu yok, adalet yerini bulsun” diyordu. Yardım ve yataklıktan içeri almışlar. “Göçbeyli’de olan o cinayet haberini sen mi yapmıştın Pendik Gazetesi’nde?” diye sordu bir gün. “Başka gazetedir o, biz bu tür haberleri yapmayız,” deyip geçiştirdim.

Avukat sorduğunda, “Maraşlı Erol’un kızı avukatmış” dedim. Onunla çoğu zaman sohbet ederdi. Aldığı ceza ürkütücüydü. Ona dedim ki:
“Yunus Suresi’ni devamlı oku. Seni buradan ancak Rabbine güvenmen kurtarır. O, herkesi her karanlıktan çıkarabilir. Umudunu kesme. Süreyi okudukça yüreğine ferahlık gelecek. Oku ve her zaman oku. İçselleştir bu ayeti. Aklına geldikçe oku. Seni buradan ne Adalet Bakanı Yılmaz Tunç, ne de bir başkası kurtarabilir. Kuzenlerini de.”

Bir ay kalacağım belliydi, ama çıkamayacağımdan tedirgindim. Onun beş müebbeti vardı ama çıkacak gibi bir ümidi de vardı. Çiftçilerin televizyonlarını açar, izlerdi. İş kurma hayalleri kurardı. “Pendik’te bir yer bakmıştım,” derdi, “orayı alacaktım, yapıp işletecektim. O zaman 130 milyona veriyorlardı, şimdi olmuştur 600 milyon. İlk işim orayı almak olacak.” derdi.

Dile kolay, 215 yıl hapsi vardı, beş müebbet. Gözlerimle gördüm mahkeme kararlarını. Bizlerin bütün mahkeme hikâyelerini dinler, anlatırdı. O biçim hukuk bilgisi vardı. Avukat olmuş içeride dura dura, okuya okuya. “Nasıl buradan çıkabilirim, nasıl bir açık bulabilirim,” gibisinden. Ayrıntılarıyla öğrenmişti ceza hukukunu.

Ona hep şunu söyledim:
“İdris usta, Allah sana ilim vermiş. Buradan aslında çıkabilirsin. Bırak af hikâyelerini, Allah’a bağlan, kurtul. Buradan seni ancak O çıkarır. En gerçek davranışın, Allah’a bağlanmandır. Yunus’u sudan, Yusuf’u mapustan, İbrahim’i ateşten, Muhammed’i cahiliyenin karanlığından O kurtardı. Şimdi sıra sende. O’na bağlanma zamanı.”

Mapus damında her yeni gün, hem doğum hem ölüm gibi. Bir yanım umutla sabahı bekliyor, diğer yanım gecenin karanlığında hâlâ doğmamış bir gün gibi sancı çekiyor. Fakat anlıyorum ki, en karanlık an, doğumun hemen öncesidir. Belki de güneşin doğuşunu bu kadar derinden hissetmem, içimdeki karanlıkla aynı vakitte doğduğu içindir.
Sebahattin okumuş
Sebahattin okumuş

[email protected] · Makale sayısı: 380

Bu Yazıyı Paylaş