O ŞEHİRDEN DÖNERKEN
Bir kere daha dönerken yaşadığın şehirden,
Şelâleler döküldü gözlerimdeki nehirden!
El ele koşup bulutlar gözlerimde toplandı,
Kirpiklerim baştan başa yağmur ile kaplandı!
Açık ve gizli her yerde, gönlüm hep seni andı,
Sol yanıma yine, derin bir hıçkırık saplandı!
Arkada bırakıp seni gitmek çok büyük elem,
Yazmaya kalksam tutuşur, cümle kâğıt ve kalem!
Sıla ardımda kalırken, gurbet daha yaklaştı,
Yine bu dudaklarıma, bir titreme ekleşti!
Ölüm var, gelmek ve bulmak nasîp olur mu bilmem,
Vuslat ümîdi olmasa, öldürseler de gelmem!
Yine temennîde kaldı, bir gün vuslat hayâlim,
Başka güle değmedi, sana da değmeyen elim!
Belki bu aşk ve bu sevdâ, sâde benim kuruntum,
Olsun, sevdin bildim ve yıllarca böyle avundum!
Her şeyi ittim kenâra ve sildim bir kalemde,
Senin aklın belki başka yâr, dünyâ ve âlemde!
Silinmez boyayla yazılmış ki Levh-i Mahfuz’da,
Kavuşulmadı, vuslat ümîdi olsa da bizde!
Silinmez bir boyayla eğer yazmadıysa kader,
Yıllar süren bu sensizlik, en geç mahşerde biter!
NOTLAR: