Köşe Yazısı

HER GÜNE BİR HİKAYE

BİR YAZ AKŞAMI
Adnan Kesik
Adnan Kesik
41 2 dk


Enes, yaz akşamlarının en güzelini yaşıyordu. Sahilde yürürken hafif rüzgâr yüzüne çarpıyor, dalgaların sesi içindeki sessizliğe karışıyordu. O sırada, bankta tek başına oturmuş denize dalan bir kız dikkatini çekti. Gözlerinde hem hüzün hem umut vardı.

Tam geri dönmek üzereyken kız başını kaldırıp ona gülümsedi.
“İyi akşamlar,” dedi.

Bu iki kelime, Enes’in dünyasını bir anda değiştirmeye yetti.

Sohbet etmeye başladılar. Konuştukça, sanki yıllardır birbirlerini tanıyorlarmış gibi hissettiler. Aynı şarkıları seviyorlardı, aynı şeylere gülüyorlardı. Gecenin sonunda kız elini uzattı:

“Bu arada, benim adım Elif.”
“Benimki de Enes,” dedi Enes.

O günden sonra sahil, onların buluşma noktası oldu. Rüzgâr tanığı, dalgalar şahidiydi. Enes limonlu dondurmayı hep Elif için getiriyor, Elif de Enes’in zor geçen günlerini unutturacak minik notlar yazıyordu:
“Bugün de gülümse, bana iyi geliyor.”
“Dalga sertse, sahil de sensin: dayanırım.”

Her şey güzel giderken bir akşam Elif geç kaldı. Sahil kalabalıktı ama Enes’in gözleri tek bir kişiyi arıyordu. Saatler geçtikten sonra Elif hızlı adımlarla ona doğru koştu.

“Nefes nefeseydi.”
“Enes özür dilerim… Bir anda işler karıştı. Ama seni merakta bırakma düşüncesi bile kalbimi sıkıştırdı.”

Enes onun gözlerine baktı:
“Geldin ya, gerisi önemli değil.”

Her şey masal gibiydi. Ta ki o akşama kadar…


---

Bir gün Elif buluşmaya erken geldi. Telefonundaki bir e-mail’e uzun uzun baktı. Enes yanına yaklaştığında Elif’in gözleri kızarmıştı.

“Ne oldu?” diye sordu.

Elif derin bir nefes aldı.
“Enes… Yurt dışından iş teklifi aldım. Üstelik hayalimdeki pozisyon.”

Enes’in yüzündeki ifade değişti.
“Peki gitmek istiyor musun?”

“Evet… Ama seni bırakmak istemiyorum.”

İşte o an, aşkın en zor sorusu ortaya çıktı:
Sevdiğin için mi tutarsın, yoksa sevdiğin için mi bırakırsın?

Bir süre sessizce yürüdüler. Rüzgâr sertleşmiş, sahil soğumuştu. Enes durdu, Elif’in ellerini tuttu:

“Elif… Seni seviyorum. Ama seni kendime bağlayarak değil. Seni özgür bırakarak seviyorum. Gitmelisin… Çünkü senin ışığın burada kalamayacak kadar büyük.”

Elif’in gözleri doldu.
“Ya biz?” diye fısıldadı.

Enes içini yaksa da gülümsedi:
“Biz, birbirimizi kaybetmeyelim diye kendimizi kaybedemeyiz.”

Elif ona sarıldı. O sarılış, hem bir veda hem bir teşekkür gibiydi.
“Beni anladığın için… beni olduğum gibi sevdiğin için…”

Günler sonra Elif ülkeye veda etti.
Enes her akşam sahilde yürümeye devam etti. Ama eskisi gibi kırgın değildi. Çünkü bazı ayrılıklar yıkmaz, büyütürdü.

Aylar geçti. Bir akşam telefonuna bir mesaj geldi:
“Enes… Cesaretimi sen verdin. Teşekkür ederim.”

Enes gülümsedi. O an anladı ki:
Bu aşk kavuşmak için değil, her ikisini de dönüştürmek için yaşanmıştı.


---

Kıssadan Hisse

Gerçek sevgi, insanı tutmakla değil; onun yolunu açmakla ölçülür.
Bazen “kal” demek değil, “gidebilirsin” demek en büyük sevgidir.
Bazı aşklar kavuşmaz ama iz bırakır; ve insanın en çok büyüdüğü yer, bıraktığı yerdir.


VESSELAM 

ADNAN KESİK 


Adnan Kesik
Adnan Kesik

[email protected] · Makale sayısı: 274

Bu Yazıyı Paylaş