… üzülme, ÜZÜLÜRÜM …

… üzülme, ÜZÜLÜRÜM …

 

 

.

. Sorma – iyi değilim – ısrar etme, yalan söyletme.

Seni üzemem. İyiyim derim.

Ve seni aldattığım için, ben de üzülürüm işte.

Sen en iyisi mi, beni benden sorma. Halden anla.

.

. Çok ilginç değil mi – birinin senin için üzüldüğünü bilmek bile sana hoşluk veriyor- seni mutlu ediyor.

.

. Karşında o kadar çok maskeli insan var ki onları tanımak için yoruluyorsun.

Şayet dikkat edersen güzel olan bir şey var;

O, senin hakkını aldıkça, sen onun sevaplarından kazanıyorsun.

O halde kaybettim diye üzülme, biraz daha derin bakarsan, aslında kazandığını fark edeceksin.

.

. Kırılmama dayanamayacak, üzülmemen için elinden gelen her şeyi yapacak, üzerine titreyecek…. Olacak len bigün… herhalde…

.

. Neden herkes evine giderken ben sokaklarda avare avare – yapayalnız dolaşıyorum.

Neden – diyen kardeşim üzülme

– Allah hüzünlü kalplerdedir.

.

. O kadar üzülmüştüm ki – üzüntüme, üzüldüğüme üzüldüm.

.

. Olmayan için üzülme – olacağı bekle – Rabbin senin içinde bir şeyler hazırladı – bunu hiç unutma

.

. Sen üzülme, ben giderim.

.

. Sende yok diye üzülme – ben de sen varsın

.

. Sorgulamayan, üzülür.

.

. Üzüldüğüme üzüldüğüm insanlar var. Ve tekrarlamaktan korkuyorum.

.

. Üzülme, zaten biliyorsun ya.

İmtihan.

Rabbinin hatırı için sabret.

O, ne güzel bir hatır...

.

. Üzülmenin bile bir tadı var, yeter ki sen tatmasını bil.

İyi düşün.

Çok gayret et.

Dua ile sar.

Ve Rabbine bırak.

O, neylerse güzel eyler.

.

. Üzüntülerime – hüzünlerime, sebeplerini unutarak- onlara ihanet edemem – çekilen onca acı, sadece bir lafla geçiştirilemez.

.

. Ve asla unutma ki,

“Tasalanma/üzülme! Allah bizimle.” (Tövbe 40)

 

 

erolyazıcı / ABBEYT ♥️