Yenilenen Sevda
Ormanın kendini her mevsim yeniden var etmesi gibi bir sevda bu.
Ne zamana yenilir, ne fırtınaya…
Kuruyanı, döküleni, yoranı usulca toprağa bırakır;
çünkü bilir ki her fazlalık, nefesi daraltır.
Bu sevda acele etmez.
Önce durmayı öğretir insana.
Dinlenmeyi…
Sessizliği dinlemeyi…
Yorgun kalbin gölgesine oturup
kendi sesini yeniden duymayı.
Sonra arınma gelir.
Geçmişin tortusu, kırgınlığın kiri, korkunun pası
yağmurla yıkanır gibi temizlenir.
İnsan hafifler.
Nefesi çoğalır.
Göğsüne dolan şey artık yalnızca sevgidir;
oksijeni bol, yükü olmayan.
Bu, inanan bir yüreğin sevdasıdır.
Tutunmayı değil, güvenmeyi bilir.
Kaybetmekten korkmaz,
çünkü sevmenin kendisi kazançtır.
Huzurla yürür,
mutlulukla bekler,
güvenle çıkar yoluna.
Ve insan bu sevgiden
daha iyi biri olarak çıkar.
Daha sakin.
Daha sahici.
Daha diri…
Sezgin Demir