ANADOLU’DA YAŞAMAK
Bedeli çok ağırdır bu bozkır Anadolu’nun,
Gözü kesen, ödü olan, yüreği yeten gelir!
Herkesin harcı değil bu topraklarda yaşamak,
Ancak kan ve can veren, ter dökene vatan kalır!
Yazı tura atan, fal çeken, dilek tutan değil;
Kendini ecel harmanına her ân atan alır!
Bu mukaddes boz toprakların ebedî vârisi,
Cânından cân ütüp başka câna can katan olur!
Kıymetini, sûr çalınca filizlenmeye hazır,
Bir tohum gibi toprakta kefensiz yatan bilir!
Düşmana bile eman ve güven verilir ama;
Bir kıl veya tüyünü, bir çöpünü satan ölür!
Kimse aç ve sefil, kimse öksüz ve yetim kalmaz;
Mutlakâ kol kanat geren, elini tutan bulur!
Kim gelir de çalar ise bu himmet kapısını,
Ya hikmet buğday alır gider ya girer kurtulur!
Mûnis görüp sığır ve koyun sanma bu Millet’i,
İçinde bir Hamza nâra atar, bir bozkurt ulur!
.
.