… Güler yüzlü

İnsanları seviyorum

İnsan, doğru insanın elini tutunca çiçek açar.. 

Tatlı dilli

Doğru sözlü

Anlayışlı

Hoşgörülü

Affedici

Kin tutmayan

Kaba olmayan

Nazik

Takıntısız

Lafı uzatmayan

Şeytana tabi olmayan

Boş lakırdılardan uzak

Hoşsohbet

Misafirperver

Cömert

Diğergam

Empati duygusu olan

Fikirlere saygılı

Güzel dinleyen

Süreci takdir eden

Sevincine ortak olmayı bilen

Üzüntünü içtenlikle paylaşan

Moral veren

Birlikte yürümekten keyif veren

Gıybet etmeyen

Vefalı

Sır tutmayı bilen

Mert

Cesur

Arayan soran

Gel dediğinde neden diye sormayan

Hassasiyetlerine saygı gösteren

Özeline sarkmayan

Hadsiz sorular sormayan

Okuyan

Araştıran

Sorgulayan

Saygılı

Sakin

Kolay kızmayan

Kırmamaya özen gösteren

İnsan insanları seviyorum

İNSAN KOKUSU OLAN İNSANLARI SEVİYORUM

Yüzünde tebessüm taşıyanları…
Sözünü incitmeden söyleyenleri…
Hakikati eğip bükmeden ifade edenleri…
Kalbi geniş, omzu güven veren insanları…

Çünkü dünya yoruyor.
Gürültü yoruyor.
Sertlik yoruyor.
İnsan, insana iyi gelmediğinde hayat ağırlaşıyor.

Ben;
yanında susabildiğim,
suskunluğumu yanlış anlamayan,
sevinçte taşkınlaşmayan,
üzüntüde kaybolmayan,
dengeyi bilen insanları seviyorum.

Menfaati bitince yüz çevirmeyenleri…
İyiliği gösterişe dönüştürmeyenleri…
Gücü eline geçince değişmeyenleri…
Zor zamanda ortadan kaybolmayanları…

Çünkü asıl insanlık,
rahat zamanda değil,
imtihan anında belli olur.

“İnsanların en hayırlısı, insanlara faydalı olandır.”
Hz. Muhammed sav

Fayda; sadece para vermek değildir.
Bazen bir omuzdur.
Bazen bir susuştur.
Bazen bir cümledir:
“Yanındayım.”

Ben;
kalbi temiz kalabilmiş insanları seviyorum.
Kötülüğe maruz kalıp kötüleşmeyenleri.
Kırılıp kırıcı olmayanları.
Haksızlığa uğrayıp zalimleşmeyenleri.

Çünkü zor olan budur.

“İyilikle kötülük bir olmaz. Sen kötülüğü en güzel olanla sav.”
Fussilet 34

Bu ayet, karakter inşasının özüdür.

Ben;
kendini sürekli haklı görmeyenleri,
yanıldığında özür dileyebilenleri,
öğrenmeye açık olanları seviyorum.

Çünkü kibir kalbi daraltır,
tevazu kalbi büyütür.

Ben;
hayatı aceleyle tüketmeyen,
anlamı arayan,
sorgulayan ama yıkmak için değil anlamak için sorgulayan insanları seviyorum.

Çünkü düşünce derinliği,
insanı insan yapar.

“Bir topluluk kendini değiştirmedikçe Allah onların durumunu değiştirmez.”
Ra’d 11

Değişim önce kalpte başlar.
Sonra söze yansır.
Sonra davranışa dönüşür.

Ben;
yanında huzur bulduğum insanları seviyorum.
Varlığı yük olmayan,
yokluğu boşluk bırakan insanları.

Ve biliyorum ki;

Aslında sevdiğimiz şey,
insanın fıtratına uygun hâlidir.

Temiz kalabilmiş hâli.
Bozulmamış hâli.
Yapaylaşmamış hâli.

Bu bir özlem.

Belki de asıl soru şu:

Biz böyle insanları ararken,
kendimiz böyle biri olabiliyor muyuz?

Çünkü dünya,
iyi insan arayanlarla değil,
iyi insan olmaya karar verenlerle değişir.

Ve belki de en büyük çağrı şudur:

Birbirimize zor gelmeyelim.
Birbirimize yük olmayalım.
Birbirimize iyi gelelim.

İnsan, insana merhem olsun.

Unutma ki;

Furkan ile hakkı bâtıldan ayıramayanın
basireti zamanla körelir.

Ferasetten mahrum kalan,
gördüğünü sanır ama hakikati ıskalar.

Olayların arkasındaki hakikati göremez;

Hikmetle yoğrulmayan bilgi,
insanı yükseltmez; yalnızca yük olur.

İzan ise;
aklı kibirden, kalbi savrulmaktan koruyan, dengeleyen
son ölçü, son denge, son terazidir.

Ve bil ki; 

Önyargısız, samimi ve cesurca sorgularsan,
hakikat sana bilgi olarak değil,
hikmet olarak sunulur.

Bu yolculukta seni ileri taşıyacak olan;
ne kalbin tek başına sesi
ne de aklın kuru hesaplarıdır.

Seni hakikate ulaştıracak olan,
 

Kalbin sesiyle aydınlanan bir akıl,
aklın ışığıyla derinleşen bir kalptir.

—

erolyazıcı /abbeyt♥️
hakikat yolunda bir yolcu
16.02.2026, pazartesi

—

Siz ne düşünüyorsunuz?
 

Paylaşın…
belki bir cümleniz, başka bir gönülde
bir kapıyı aralar.

Yorumlarınızı aşağıya bekliyoruz.
Teşekkürler, sevgiler, saygılar…