EYLÜL BİTMEYEN VEDA
EYLÜL BİTMEYEN VEDA
Yolun başında Eylül ortasında
Sarı lamba yanar akşamlarında
Yazdan kalma sıcak elde kumanda
Hüzünlü yüzler eylül sonlarında
Sessizce gömülür, her adım, vurgun.
Ufukta belirir ince bir duman,
Yüzler asılmış insanlar yorgun
Ne yana baksam bir gölge, bir yalan
Hafifce esen rüzgar fısıldarken
Nemli asfalta inci gibi düşer.
Bir trenin son vagonu beklenen
Her köşe başında hatıran küser
Yalnızlık, sanki bu mevsimin rengi,
Kırmızıya dönmüş yapraklar nemli
Gözlerde bir nehrin sonbahar rengi,
Bitmeyen bir veda gibi hüzünlü
Söz Şenay Bilgiçli
