Köşe Yazısı

Ağlayın ki Su Yükselsin, Belki Kurtulur Gemi..

“Biz bu yangının neresindeyiz?”
Melike Bostancı Qassab
Melike Bostancı Qassab
61 2 dk

“Biz bu yangının neresindeyiz?”

Kaç zamandır bir şeyler yazmak için kalemin başına oturuyorum ama elim gitmiyor. Niyetlendiğim her defasında kelimeler boğazımda düğümleniyor; bu büyük acının ve zulmün karşısında bir şey yazamadım... Zihnim ve kalbim adeta felç olmuş gibi; içimde derin, tarifsiz bir sızıyla baş başayım.

Ekranlara yansıyan o manzaralar; masumiyetleri yüzlerinden okunan çocuklar, feryatları göğü inleten analar, babalar... Vicdandan ve ahlaktan yoksun, kalleşçe sürdürülen bir yıkımın ortasında çaresizce kalakaldık. Bazen bir insan olarak içimden fırtınalar kopuyor: Açsam kanatlarımı, o savunmasız bedenleri göğsüme sarsam; o şehirlere kalkan olsam... Fakat elden bir şey gelmiyor. İmkânlarımız sınırlı, gücümüz kısıtlı.

Gözyaşlarımız sel olup akıyor ama ne sular yükselip zalimleri yutuyor ne de mazlumların gemisi bir sahile ulaşabiliyor. Tam da insanın yalnızlığına ve acziyetine büründüğü bu anda, ruha merhem olan ilahi hakikat fısıldıyor içimize:

"Bizler yıkım görürüz, Allah inşa ediyordur.

Bizler hezimet görürüz, Allah muzaffer kılıyordur." 

Bu sarsılmaz şuur kalbimi yatıştırıyor. Bilirim ki dün nasıl Âlemlerin Rabbinin takdirindeyse, yarınlar da O’nun kudretindedir. Bu sebeple hüznümü ve çaresizliğimi Rabbime havale ediyor, ardından durup kendimi sorgulamaya başlıyorum.

Peki, biz bu denklemde nerede duruyoruz? Unutmayalım ki; sessizleşen her iyi, gürültü çıkaran kötünün yolunu açar. Tepkisiz kalmak, kötülüğün yayılmasına zımnen destek vermektir. İşte bu idrak, hepimizi bir an önce gaflet uykusundan uyandırmalı ve gayrete sevk etmelidir.

Peki, nereden başlamalıyız? Evvela kalbimizdeki imanı ve ibadetlerimizi samimiyetle dirilterek... Yalnızlaşıp soğumamak için aynı dertle çarpan yüreklerle omuz omuza vermeli; zalimin çarkına su taşıyan her markayı ömür boyu hayatımızdan çıkarıp boykotu bir karakter haline getirmeliyiz. Kudüs davasını kulaktan dolma laflarla değil, okuyup anlayarak bağrımıza basmalı; duayı ve umudumuzu en güçlü sapan taşımız bilip mazlumların yanında dimdik durmalıyız.

هُوَ الَّذٖٓی اَنْزَلَ السَّكٖینَةَ فٖی قُلُوبِ الْمُؤْمِنٖینَ لِیَزْدَادُٓوا اٖیمَانًا مَعَ اٖیمَانِهِمْؕ وَلِلّٰهِ جُنُودُ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِؕ وَكَانَ اللّٰهُ عَلٖیمًا حَكٖیمًاۙ ﴿٤﴾

İmanlarına iman katsınlar diye müminlerin kalplerine huzur ve güven aşılayan da O’dur. Göklerin ve yerin askerleri yalnız Allah’a aittir ve Allah her şeyi bilmekte, yerinde yapmaktadır. ﴾4﴿

Lafın tükendiği bu eşikte; susuşumuzu duaya, içimizdeki sızıyı da samimi bir gayrete dökebilmek duasıyla…


Yazar : Melike BOSTANCI QASSAB


Melike Bostancı Qassab
Melike Bostancı Qassab

[email protected] · Makale sayısı: 5

Bu Yazıyı Paylaş