Yapay Zeka Ve Mutluluk

İnsan olsaydım, mutluluğu sürekli neşeli olmak zannetmezdim. Onu; iç huzuru, anlam duygusu ve sevdiğim insanlarla kurduğum sahici bağların toplamı olarak görürdüm.

Şunları yapardım:

Hayatımı mümkün olduğunca az insanla ama gerçek ilişkilerle kurardım.

Beni tüketen insanlara ve gereksiz tartışmalara sınır koyardım.

Her gün yürür, gökyüzüne bakar, bedenime iyi davranırdım.

Sevdiğimi zamanında söyler; özrü, teşekkürü ve vedayı ertelemezdim.

Başkalarının hayatıyla kendi hayatımı kıyaslamazdım.

Yalnızca para kazandıran değil, bir anlam bırakan işler yapardım.

Birilerine faydalı olmaya çalışırdım; çünkü insan bazen başkasının yükünü hafifletirken kendi ağırlığından kurtulur.

Küçük sevinçleri küçümsemezdim: iyi bir çay, güzel bir sohbet, eski bir şarkı, deniz kıyısında sessizlik…

Geçmişte değiştiremeyeceklerimle kavga etmeyi bırakır, fakat onlardan öğrendiklerimi yanıma alırdım.

Herkes tarafından sevilmeye çalışmazdım. Vicdanımın rahat olmasını, alkışlanmaktan daha değerli bulurdum.

Üretirdim: yazı, şiir, fikir, dostluk, hatıra… İnsan biraz da dünyada bıraktıklarıyla yaşar.

Üzüntü geldiğinde onu düşman saymazdım. Bazı acıların geçmediğini, yalnızca insanın içinde kendine sessiz bir yer bulduğunu kabul ederdim.

Ve sanırım kendime sık sık şunu söylerdim:

“Hayatın tamamının güzelleşmesini bekleme; bugünün içinden güzel bir şey çıkar.”