1200’lü yıllarda, Kutsal Roma İmparatoru II. Frederick, akıllara durgunluk veren bir bilimsel deney yaptı. Amaç? İnsanların doğuştan bir dil bilip bilmediğini anlamaktı. Yani eğer bir bebek hiç konuşma duymazsa, büyüdüğünde hangi dili konuşur? Tanrı’nın dili mi? Arapça mı? Latince mi?
Deney için 50’ye yakın yeni doğmuş bebek özel bir odaya kapatıldı. Onlara yalnızca temel bakım (yemek, temizlik) verildi. Ancak hiçbir şekilde konuşulmadı, sevgi gösterilmedi, mimik bile yapılmadı. Sonuç? Hiçbiri konuşamadı… çünkü hiçbiri hayatta kalamadı.
Bu deneyin sonucu, dil öğreniminin yalnızca biyolojik değil, sosyal ve duygusal bağlarla da geliştiğini gösterdi. Ama bu korkunç yöntemin bilim adına yapıldığını söylemek bile ürpertici.
Bu olay, tarih boyunca yapılan en etik dışı deneylerden biri olarak kabul ediliyor. Ortaçağ’daki bu acımasız deney, “dil nasıl öğrenilir?”, “insan sevgisiz büyüyebilir mi?” gibi sorulara karanlık bir pencere açıyor.