Can Yücel’in unutulmaz şiiri Hayatta Ben En Çok Babamı Sevdim, bir çocuğun gözünden babaya duyulan hayranlığı ve özlemi dile getirir. Şair, hem kişisel bir hatırayı hem de evrensel bir duyguyu dizelere taşır: Uzakta olan, hep aceleyle gelip giden ama varlığıyla dünyayı büyüten baba figürü. Bu şiir, sevmenin en saf hâline tutulmuş bir aynadır.
ŞİİR
HAYATTA BEN EN ÇOK BABAMI SEVDİM
Hayatta ben en çok babamı sevdim.
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpı bacaklarıyla- Ha düştü, ha düşecek…
Nasıl koşarsa ardından bir devin,
O çapkın babamı ben öyle sevdim.
Bilmezdi ki oturduğumuz semti,
Geldi mi de gidici hep, hep acele işi!..
Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi,
Atlastan bakardım nereye gitti,
Öyle öyle ezber ettim gurbeti.
Sevinçten uçardım hasta oldum mu,
40’ı geçerse ateş, çağ’rırlar İstanbul’a.
Bir helallaşmak ister elbet, diğ’mi oğluyla!
Tifoyken başardım bu aşk oy’nunu.
Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu.
En son teftişine çıkana değin
Koştururken ardından o uçmaktaki devin.
Daha başka tür aşklar; geniş sevdalar için
Açıldı nefesim, fikrim, can evim.
Hayatta ben en çok babamı sevdim.
Can Yücel