Şiir
KARA BAHTIM Yuvasız kuş gibi yuvasız kaldım Kırıldı tutduğum ağaçta dalım Hep çıkmaza çıkar benim sokağım Ne kara kaderli ne kara bahtım Bahçemde bülbüller ötmez oldular Çiçeklerim açmaz oldu soldular Bulutların gözü yaşla doldular Ne kara kaderli ne ka
KARA BAHTIM
Yuvasız kuş gibi yuvasız kaldım
Kırıldı tutduğum ağaçta dalım
Hep çıkmaza çıkar benim sokağım
Ne kara kaderli ne kara bahtım
Bahçemde bülbüller ötmez oldular
Çiçeklerim açmaz oldu soldular
Bulutların gözü yaşla doldular
Ne kara kaderli ne kara bahtım
Güneşin ak yüzü banada soldu
Yarim bana elmiş beni unuttu
Bülbül ötmez oldu durup sustu
Ne kara kaderli ne kara bahtım
Gezdiğim her yerin sokakların da
Belki çıkarsın sen benim karşıma
Ağaçlar boynunu eğdi usulca
Ne kara kaderli ne kara bahtım
Kuşlar sesleriyle eşlik edince
Yazıyorum seni her şiirim de
Bekliyorum seni aynı saatte
Ne kara kaderli ne kara bahtım
Şair olmasa
Şiir olmaz
Şiir olmasa
Şarkı olmaz
Şiir yazmaya çalışan
Şiir yazdığını sanan
Kendi kendini kandıran
Hayalci şair metin Özdoğan
11/2/2024
Yazarın Diğer Yazıları
- Şiir
- Şiir
- Şiir
- Şiir
- Tabi anlarsan oğul
- Şiir
- BAZEN BEN KIZARDIM Eskiden çok değerliydim Herkes etrafımda toplanır Beni konuşurlardı Ben de onları sessizce dinlerdim Üstüme güğüm koyarlardı Çamaşır yıkamak için Su koyarlardı Kestane pişiriyorlardı Arada bir ağzımı açarlardı İçime yakmak için odun Köm
- Şiir
