SAVAŞ VE İNSAN
SAVAŞ VE İNSAN
İnsan denen varlık ne zaman savaşmaktan vazgeçer,işte o zaman tekamüle erer.
Yok etmek duygusu nasıl bir duygu,nasıl bir vahşet.Ölümün kol gezdiği her sokak,her cadde,her ev nasıl bir yok oluşa teslim edilir?
Savaş varsa insan bir arpa boyu yol alamamış demektir.Aklı ve buluslariyla övünen,sözde medeni ülkelerin sınıfta kalışlarıdır.
Savaşlar çıkar,gençler savaşır,Dünyayı yönetenler ganimetlerini paylaşır.Sonuç ölüm acısı, dinmeyecek ve yıllarca sürecek yas,savaş çığırtkanlarının kasalarina giren paralar Ölüm varken,keyfi ölüme kucak açanlar, son nefeslerini nasıl verecekler bilemem ama savaşa harcanan paralar,barış için harcansaydı Dünyamız cennet olurdu ve herkes mutlu,huzurlu yaşardı.
İnsanları denek gibi kullanan,onları yokluğa gömen bir anlayış insan olma erdeminden
çok uzak.
Büyük önderimiz Mustafa Kemal Atatürk 'ün dediği gibi "Yurtta sulh,cihanda sulh" ilkesi insan onuruna en yakışan ilke.
Dünya herkese yeter,yeterrki insan olalım.
Ayşe ÜNAL_İSTANBUL
