1960’lı yılların ayrımcılıkla yoğrulmuş Amerika’sında, Alabama otoyolunda mahsur kalan bir kadına uzanan yardım eli, yalnızca bir yolculuğu değil, bir hayatın son anlarına yetişmeyi mümkün kıldı. Yoğun yağmur altında yapılan bu iyilik, günler sonra beklenmedik bir teşekkür ve yürek ısıtan bir notla karşılık buldu. Bir yabancının küçük bir dokunuşunun, başka birinin dünyasında nasıl derin izler bırakabileceğini hatırlatan bu hikâye, insanlığın hâlâ var olduğunu gösteren güçlü bir örnek…
Yağmurda OTOSTOP!..
Bir gece vakti gece yarısına doğru Alabama otoyolunun kenarında duran bir zenci kadın gördüm. Bardaktan boşanırcasına yağan yağmura rağmen, bozulan arabasının dışında duruyor ve dikkati çekmeye çalışıyordu.
Geçen her arabaya el sallıyordu. Yanında durdum. 60'lı yıllarda bir beyazın bir zenciye hem de Alabama'da yardıma kalkışması pek olağan şeylerden değildi. O'nu kente kadar götürdüm. Bir taksi durağına bıraktım. Ayrılırken ille de adresimi istedi, verdim.
Bir hafta sonra kapım çalındı. Muazzam bir konsol televizyon indiriyordu adamlar. Bir de not ekliydi, armağandı...
"Geçen gece otoyolda bana yardımınıza teşekkür ederim. O korkunç yağmur sadece elbiselerimi değil, ruhumu da sırılsıklam etmişti. Kendime güvenimi yitirmek üzereydim, siz çıka geldiniz. Sizin sayenizde ölmekte olan kocamın yatağının baş ucuna zamanında ulaşmayı başardım. Biraz sonra son nefesini verdi. Tanrı bana yardım eden sizi ve başkalarına karşılık beklemeksizin yardım eden herkesi kutsasın!.. En iyi dileklerimle,
Bayan Nat King Cole."