Bazen en büyük hakikatler, en sade anların içinde saklıdır. Bir babanın küçük bir oyunu ve bir çocuğun masum zekâsı, insan ile dünya arasındaki güçlü bağı gözler önüne serer. Bu kısa hikâye, dış dünyayı değiştirmeye çalışmadan önce insanın kendisini düzeltmesi gerektiğini etkileyici bir şekilde anlatıyor. Çünkü insan düzeldiğinde, dünya da onunla birlikte değişmeye başlar.
İNSANI DÜZELTTİĞİM ZAMAN, DÜNYA KENDİLİĞİNDEN DÜZELMİŞTİ
Adam, bir haftanın yorgunluğundan sonra pazar sabahı kalktığında bütün haftanın yorgunluğunu çıkarmak için eline gazetesini aldı ve bütün gün miskinlik yapıp evde oturacağını düşündü. Tam bunları düşünürken oğlu koşarak geldi ve sinemaya ne zaman gideceklerini sordu.
Baba, oğluna söz vermişti, bu hafta sonu sinemaya götürecekti ama hiç dışarıya çıkmak istemediğinden bir bahane uydurması gerekiyordu. Sonra gazetenin promosyon olarak dağıttığı dünya haritası gözüne ilişti. Önce dünya haritasını küçük parçalara ayırdı.
Oğluna, "eğer bu haritayı düzeltebilirsen seni sinemaya götüreceğim" dedi, sonra düşündü; oh be kurtuldum, en iyi coğrafya profesörünü bile getirsen bu haritayı akşama kadar düzeltemez.
Aradan on dakika geçtikten sonra oğlu babasının yanına koşarak geldi ve
"baba haritayı düzelttim, artık sinemaya gidebiliriz" dedi
Adam önce inanamadı ve görmek istedi.
Gördüğünde de halen hayretler içindeydi ve bunu nasıl yaptığını sordu. Çocuk; "bana verdiğin haritanın arkasında bir insan vardı" dedi...
İNSANI DÜZELTTİĞİM ZAMAN, DÜNYA KENDİLİĞİNDEN DÜZELMİŞTİ