Misafirler arabadayken benzinliğe girip depo doldurmayı pek sevmem.
Benim arabamla bir yere gideceksek yıllardır yaptığım küçük bir şey vardır: *Benzini önceden alırım.
Çünkü karşımdaki insanın bir an bile,
“Bizim yüzümüzden masraf yaptı.”
diye düşünmesini istemem.
Belki böyle bir şey hiç aklına gelmeyecektir. Ama bana göre incelik, biraz da kimsenin fark etmediği ayrıntıları düşünmektir.
Bir gün birlikte bir yere gidecektik.
“Benim araba bakıma girecek, bu sefer sizin arabayla gidelim.” dedim.
O anda yengemin yüzünün düştüğünü fark ettim. Bir şey söylemedi, ben de üzerinde durmadım.
Arabaya bindik. Abim direksiyonda, yengem yanında; ben ve eşim arkadayız.
Yol boyunca klima kapalı, camlar açık...
Navigasyon paralı yolu gösterdi.
Yengem hemen:
— Paralı yola girme!
Bir süre sonra yine:
— Aman, paralı yola girme.
Ardından:
— Klimayı açmaya gerek yok.
Sanki söyledikleri yalnızca abime değildi. Benim de duymam gerekiyordu.
Duydum.
Ama hiçbir şey söylemedim.
Camdan dışarı bakarken aklıma, onların benim arabamla yolculuk yaptığı günler geldi.
Onlar binmeden önce uğradığım benzinlikler...
Kimse görmesin diye önceden doldurduğum depo...
Kendilerini bir an bile yük gibi hissetmesinler diye yaptığım ve onların haberinin dahi olmadığı küçücük hesaplar...
Üstelik maddi durumları da gayet iyiydi.
Yani mesele para değildi.
Beni düşündüren de tam olarak buydu.
**Ben, onların yapılan masrafı görmemesi için uğraşıyordum.
O ise sanki benim yapılan masrafı duymam için uğraşıyordu.**
O gün paralı yola girmedik.
Kaç lira cebimizde kaldı, bugün hatırlamıyorum.
Ama o yolculuktan aklımda kalan başka bir şey oldu:
*İnsanların karakteri bazen büyük sözlerde değil; bir depo benzinde, açılmayan bir klimada, girilmeyen paralı yolda ve karşısındakine ne hissettirdiğinde belli oluyor.*
Çünkü para harcama biçimimiz bile yalnızca bütçemizi değil, insanlara verdiğimiz değeri ve hayata bakışımızı da ele veriyor.
— Alıntı